"…Tanrı denen alemde hiçbir şey olanaksız değildir. Eğer herhangi bir şey hayal edilebiliyor yada düşünülebiliyorsa, o vardır; çünkü düşünülüp hayal edilen her şey o anda varoluş aleminde yerini alır. Tüm yaradılış böyle var oldu"...

Ramtha

Hayatıma bakıyorum bu günlerde, eskilere gidiyorum çok bilinçli şekilde. Zaman çizgimde hem şimdideyim, hem de geçmişimde…

Günlük tutuyorum çok uzun zamandır… Sanırım 15 yıl oldu. Her yerim defter- kalemdir benim... Benimle birlikte her yere giden çeşit çeşit defterlerim vardır. Kayıt altına alırım hayatımı; ağladığım günlerimi, sevinçlerimi, şaşkınlıklarımı, tanışmalarımı, paylaşımlarımı, zor günlerimi, maddede iyi günlerimi, manada yalnız seyredişimi, korkularımı, sandığım günlerimi, sanrılarımı, beklentilerimi, tanışmalarımı, kavuşmalarımı, kaybedişlerimi, yeniden yola çıkışlarımı, duruşlarımı, dinlenişimi, yoruluşumu, direnişimi, bilgisizliğimi, çok bilmişliğimi, bilgeliğimi... Kısaca varoluşumun fark ettiğim tüm evrelerini …

Geçenlerde bir kursa katıldım; Farkındalık kursu. 9 gün. Bugüne kadar katıldığım eğitimlerde hep geçmişi temizler, farkeder, arındırdık. Bu sefer 'an'ı seyrettik. Aynı havalanında valizlerimizi almak için beklediğimiz bagaj bantındaki gibi, kendi valizimiz dahil hiç birini almayarak, sadece seyrettik olanı biteni...

Ama ne mümkün? Ben ki sürekli eğitimdeyim, antremanlıdır sanırım zihnim ama şu zihin var ya şu zihin ipleri elinden bırakmak istemiyor, zıp zıp zıplıyor. Yani hayatı an be an izlemeye çalışırken, bütün dökülüveriyordu ortaya; karışıyordu geçmiş, şimdi, gelecek... Diğer yandan ise seyretmek güzeldi, önemli olan, olanı etiketlemek, farkındalığın sürekliliğiydi... yürürken, otururken, ayakta dururken, kalkarken, yatarken, iş yaparken, yerken...

Farkındalığı anlamanin püf noktası hayatı yavaşlatmaktı, ki basit bir eylemin tüm evrelerini seyredebilelim. Kolay gibi duyulsa da zormuş bilesin. Başta arkadaşım, dünyanın en yavaşları arasında ilk 10'a girecek olan ben, 16 kişi de en hızlı da 1. oldum neredeyse. "Yavaş, yavaş canim" diyen hocamın gözüne giremedim tabii. Annemi düşündüm, bir genç kızın elinin eteğinin hızlı olmasını söyleyen annemi. O da haklı, ev, iş, çocuk, koca...

İlerleyen günlerde, anın büyüsüne girdim. Bütün süreçlerdeki niyetin, hareketin birbirini tamamlamasını seyrettim ve fark ettim ki, her zaman beklenti içindeyim. Bunu anlamış olmam güzeldi tabii... Önceden koşullanmalarımı fark edip beklentilerimi gözledim. Değişimi fark ettim, ki aslında hep var olan değişim de nasıl olacağını bekleyemezdik, yapabileceğimiz çok bir şey yoktu, sadece izlemekten başka… Erilin- dişilin birbirine yer verişini, gecenin gündüze dönüşünü, an be an yaşamı farkettim. Hele bir keresinde tüm grup sabahın çok erken vakti ormana gittik, sohbet ediyorduk. Yerde papatyalar var, henüz kapalılar, uykudalar belli ki, dikkat ettik biz sohbet ederken an be an uyandılar... Çok güzeldiler…

Zaman çizgimde bilinçli bir şekilde geçmişe gittiğimde defterime baktım. Zor dediğim günlerimin geçeceğinin, değişeceğinin bilinciyle yazmışım defterime. Şimdi üstünden birkaç yıl geçmiş. Bakıyorum da farkındalık yolunda olduğuma ve farkındalık yolcusu olduğuma şükrediyorum.

İşte sevgili,

Ya bundan sonrası? diye soracak olursan, bundan sonra da "Olanı olduğu gibi görüp, olduğu gibi yaşamaya devam!" diyorum…

sağlıklı, güçlü, huzurlu ve mutlu ol dileklerimle.

İçimdeki Öz, İçindeki Öz’ü selamlar

Güler Pınarbaşı / Hipnoterapist ve NLP uzmanı

0536 214 0838