Şablonları görmeye başlayan insan, OYUNdan sıkılır.
Sıkılma seviye artışına gebedir.
Yeterince bilgi yutup kapsamadan KAZA ile iki resim arasını gören bunu hazmedemez. Bu tür oyuncaklara DELİ/MECZUP denir.
Yutulmak kayıp değildir.
Standart insan, gerçekte YEMdir.
OYUNDA her zaman özellikle YEM avcıları bulunur.
AVCI olanla AV oyunun sürmesinin garantisidir. Her ikisi de olmayan, oyun dışı olur.
OYUN süreçtir. Süreç dikkate alınmazsa bilgi/obje ler insanı yutar.
İnsan, bir noktada HATA kavramını öldürmeyi akıl eder, oysa HATAyı ilk başta oldururken öldürmüştür zaten. Bu çaba anlamsızdır. Yanlış değil.
İnsan, hatayı bir bilgi leşi olarak dışına atmalıdır.
İnanmak AV olmak demektir. İnanılan ŞEY kapsayan olur.
Merak istetir. Onun doğasında vardır. Merak Dirimdir.
Merakı donduran insan istek duymaz, oyun için işlevsiz hale gelir.
Dirim merakın koruyucusudur. Uzun süre dondurulmasına müsaade etmez.
Oyunda işlevsiz hale gelen insan “kapsayıcılık seviyesine” göre işleme tabi olur.
Belli seviyeleri geçmiş olan kapsayıcılar, en başa dönmezler.
İnsanlar “gen zinciri bütünlüğü” olarak çeşitli yetenekler üzerine gruplaşmışlardır.
Örneğin bazıları daha yoğunluklu olarak geçmişi bazıları da geleceği oldurup/öldürürler.
İnsanlar aynı bir araba fabrikasındaki gibi otomasyon sistemi ile hareket ettiklerinin farkına varmazlar. Her biri bir somunu sıkar ve oyunun yalnızca o parçasını görür.
Kapsayıcı olmak bu sebeple önemlidir. Bir seviyede, insan artık bir tekerlekle uğraştığını, daha sonra bir araba iskeleti ile oyalandığını fark edebilir. Fakat bunun da faydası bir yere kadardır. Çünkü oyunda yükselmenin yaratacağı bir fark olmaz.
Her şey olduğu gibi olmaya devam eder.
Kapsayan, kapsadıklarını bilir, onaylar, şefkat duyar.
Henüz kapsamadıklarından korkar, nefret eder, yok etmeye çalışır.
Oyunun en heveslileri alt seviyede olanlardır. En yoğunluklu hareketi onların bu heves/istekleri yaratır.