Tyler’in salyasi iki ise yaradi. Kül suyu elimi yakarken, elimin üstündeki islak öpücük elimi biraz olsun korudu. Bu ilk göreviydi. Ikincisi ise, kül suyu sadece su ile karistiginda yakici oluyordu. Ya da salya ile.
“Bu kimyasal bir yanik” diyordu Tyler, “ve simdiye kadar hissettigin tüm yaniklardan daha çok
aciyacak.”
Kül suyunu, tikanmis kanallari açmak için kullanabilirsiniz. Gözlerini kapa.
Birazcik kül suyu macunu ve su ile alüminyum bir tavayi delebilirsiniz.
Kül suyu solüsyonunda tahta bir kasigi eritebilirsiniz.
Su ile birlestiginde kül suyunun isisi iki yüz derecenin üstüne çikiyordu ve isindikça elimin içine isliyordu.
Tyler elleriyle elimi bastirirken, ellerimiz kan lekeli pantolonumun üstünde bulusuyor ve Tyler dikkatimi elime vermemi çünkü bunun hayatimdaki en önemli an oldugunu söylüyordu.
“Çünkü su andan önce olmus olan her sey bir hikayeden ibaret” diyordu Tyler, “bu andan sonra olacak olan her sey de hikaye olacak.”
Bu hayatimizin en önemli ani.
Tam olarak Tyler’in öpücügünün seklini olan kül suyu, bir mesale, kizgin bir ütü veya benden çok uzakta hayal ettigim bir yolun sonunda elimde eriyen atomik bir yigin halini aliyordu. Tyler kendime gelip, onunla kalmami söylüyordu. Elim, yolun sonundaki ufuk çizgisinde veda ediyordu. Yanan atesi hayal edin ama su anda ates ufuk çizgisinin ötesinde. Gün batimi gibi.
“Aciya dön” diyor Tyler.
Bu, destek gruplarinda kullanilan rehberli meditasyon gibi.
Acikelimesini asla düsünme.
Rehberli meditasyon kansere faydali olabiliyorsa, buna da olmali.
“Eline bak” diyor Tyler.
Daglamak veya ten veya yara veya kavrulmak kelimelerini düsünme.
Agladigini duyma.
Rehberli meditasyon.
Irlanda’dasin. Gözlerini kapa.
Üniversiteden ayrildiktan sonra ki yaz Irlanda’dasin ve hergün otobüsler dolusu Ingiliz ve Amerikan turistin Blarney tasini öpmek için geldigi kalenin yanindaki pub’da içki içiyorsun.
“Buna son verme” diyor Tyler. “Sabun ve insanlarin kurban edilisi el ele.”
Insan kalabaligi içinde pub’dan çikar, henüz yagan yagmurdan islanmis sokaklardaki sessiz araba siralari içinde yürürsün. Blarney tasinin bulundugu kaleye varana kadar gece olur.
Kaledeki yerler çürümüstür ve her adim atista etraftaki karanligin derinlestigi tas merdivenleri tirmanirsin.
Herkes tirmanisa ve bu küçük asilik hareketinin gelenegine karsi sessizdir.
“Beni dinle” diyor Tyler. “Aç gözlerini.
“Eski tarihte, insanlar bir nehrin yukarisindaki tepede kurban edilirlerdi. Binlerce insan. Dinle beni.
Kurban edilme islemi yapilir ve kurban edilen cesetler bir odun yigininin üstünde yakilirdi.
“Aglayabilirsin” diyor Tyler, “Lavaboya kosup, elini suyun altina sokabilirsin ama öncelikle aptal oldugunu ve ölecegini bilmelisin. Bana bak!
“Bir gün” diyor Tyler, “öleceksin, ve bunu belleyene kadar benim için bes para etmezsin!”.
Irlanda’dasin.
“Aglayabilirsin,” diyor Tyler “ama elinin üstüne düsecek her damla, elinde bir sigara yanigi yarasi açacaktir.”
Rehberli meditasyon. Üniversiteden ayrildigin yaz Irlanda’dasin ve belki de burasi ilk kez anarsi istedigin yer. Tyler Durden’la tanismadan yillar önce, ilk kremali tatliya isemeden önce, küçük asilikler ögrenmistin. Irlanda’da.
Kaledeki merdivenlerin sonundaki platformun üstünde duruyorsun.
“Yanmayi nötralize etmek için, sirke kullanabilirsin,” diyor Tyler, “ama önce vazgeçmen gerekiyor.”
Yüzlerce insan kurban edilip, yakildiktan sonra, diye devam ediyor Tyler, kurban tasindan asagiya nehre beyaz kalin bir sivi akar.
Öncelikle dibe vurmalisin.
Irlanda’da ki bir kalenin platformunda dipsiz bir karanligin içinde durursun ve bir metre ötede, karsinda kayadan bir duvar vardir.
“Yagmur” diyor Tyler, “yillar boyu yanan kurban tasini yikar ve her yil insanlar yakilir ve kurban tasindan akan su, odunlarin küllerinin arasindan sizarak, kül suyu solüsyonu olusturur ve kül suyu, yanan kurbanlarin eriyen yaglari ile karistiginda, kurban tasinin altindan, nehre dogru kalin ve beyaz sabun akardi.”
Ve karanliktaki isyankar tavirlari ile etrafindaki Irlandalilar platformun ucuna yürüyüp, dipsiz karanligin ucunda durup, iserler.
Ve sana dönüp, haydi durma, asiri vitaminden sararmis, zengin Amerikan çisini bosalt derler.
“Bu hayatinin en önemli ani” diyor Tyler, “ve sen bunu kaçiriyorsun.”
Irlanda’dasin.
Ah evet, yaparsin. Oh, evet. Amonyak ve günlük olarak alinan B vitaminlerinin kokusunu duyarsin. Sabunun suya karistigi yerde, diyor Tyler, insanlarin öldürülmesinden binlerce yil sonra, insanlar elbiselerini o noktada yikadiklarinda, elbiselerinin daha temiz oldugunu kesfettiler.
Blarney tasina isiyorum.
“Tanrim” diyor Tyler.
Üstünde, patronumun midesinin kaldirmadigi kan lekeleri olan siyah pantolonuma isiyorum.
Paper sokaginda kiralik bir evdesin.
“Bunun bir anlami var,” diyor Tyler.
“Bu bir isaret,” diyor. Tyler bir sürü yararli bilgi ile dolu. Sabunu olmayan toplumlar, diyor Tyler, elbiselerini ve saçlarini yikamak için kendilerinin ve köpeklerinin çisini kullanirlardi.
Uzayip giden yolun sonunda sirke ve elindeki yanigin kokusu var.
Sinüslerinin kivrimli seklini haslayan kül suyunun kokusu ve hastanelerin kusturan çis ve sirke kokusu var.
“Bütün o insanlari kurban etmek dogruydu” diyor Tyler.
Elimin arkasi, aynen Tyler’in öpücügünün seklinde bir dudak gibi kirmizi ve parlak. Öpücügün etrafinda, aglayan birinin gözyaslarinin açtigi sigara yanigi izleri var.
“Aç gözlerini” diyor Tyler ve yüzü yaslardan dolayi parliyor. “Tebrikler,” diyor Tyler. “Dibe vurmaya bir adim daha yaklastin.”
“Ilk sabunun kahramanlardan yapildigini görmelisin” diyor Tyler.
Ürün testlerinde kullanilan hayvanlari düsün.
Uzaya yollanan maymunlari düsün.
“Onlarin ölümü, hissettigi acilar, kurban edilmeleri olmasa,” diyor Tyler, “elimizde hiçbir sey olmazdi.”