OKH damgası hem K, hem T, hem de C harflerinin kökeninde bulunur. Bizim “ce” olarak seslendirdiğimiz C harfi Latince “ka” olarak okunmuştur. Bu bakımdan bu ilişkinin kökenine inmek gerekir. Daha önceki yazılarımda K ve T harflerinin gelişiminden söz ettim. Yukarıdaki resimde üst sırada OKH damgasının zaman içinde Latin küçük ve büyük T harflerine dönüşümünü bir kere daha görmekteyiz. Türkçe ATA sözcüğünde T sesi ile OKH kavramında bulunan “yönetici kutsal kişi” kavramı yakından ilişkilidir. Ok işaretinden T harfine dönüşümde ses korunumu yerine kavram ve imge korunumu olmuştur. İkinci sırada ise ses korunumu olmuş ve küçük ile büyük Latin K harfleri oluşmuştur.

OKH damgasının içerdiği imgeyi Hristiyanların haç simgesinde görmekteyiz. Zaten, Hristiyan sözü Yunanca Kristos sözünden türer ki, Krist sözcüğü İngilizce Christ (İsa) ile Cross (Haç) sözcüklerinin köküdür.

Hem K sesi ile başlayan “krist” sözcüğünde hem de H ile başlayan “hrist” sözcüğünde OKHkök sözcüğü bulunmaktadır. OKH sesinde H’dan R’ye bir dönüşüm olmuş ve OKH sesi KR veya HR hecelerine dönüşmüştür. “-ist” takısı ise ‘var olan’ anlamını taşır ki bir önceki yazımda şöyle açıklamıştım:

“Her Ön-Türk damgası bir anlam içerdiğinden “is” sözünün de anlamı olması gerekir. Bu kök sözcüğün anlamını en genel anlamda “varlık/var olan ” şeklinde yorumlamak gerekir. Halen bu kök sözcüğü Almanca’da “ist” ve İngilizce’de “is” (okunuşu ‘iz’) olarak bulmaktayız”.

Demek ki Krist, Crist sözcükleri “OKH varlığı, kutsal yönetici” anlamlarını taşır. “-ist” takısının Ön-Türk “is/iz” kök sözcüklerinden ortaya çıktığını halen kullanmakta olduğumuz “iz” sözünde buluyoruz. “İz bırakmak” bir simge, işaret veya var olan nesne bırakmak anlamı taşıdığına göre, “iz” sözünün bir alıntı olmadığı ve Hind-Avrupa dillerinden Türkçeye geçmediği ortadadır.

Ön-Türkçeden Hind-Avrupa dillerine geçen “-iz, -ist” takısı Farsça “-istan” şekline dönüşerek ülke adlarında kullanılmıştır. Hindistan, Pakistan, Belücistan, Afganistan, Türkmenistan, Kazakistan, Tajikistan,...örneklerini sayabiliriz. Hepsinde “varlık”, “aidiyet” kavramları bulunmaktadır.

İsveççe “Stan” sözü ‘şehir’ demektir. İngilizce “stand” ise ‘dur, var ol’ kavramlarını içeriyor. Kanımca İstanbul adı İstan-bol, yani “varlığı, var olanı, insanı bol” veya aynı anlama gelen “kalabalık” kavramlarından türemiştir. Şu halde en eski dönemlerde dahi İstanbul’un civar şehirlere göre kalabalık bir şehir olduğunu anlıyoruz.

“Ka” olarak seslendirilen C harfine geri dönersek, yukarıdaki resmin en alt sırasına bir bakalım. En solda 1 olarak belirttiğim şekil Finike abecesindeki Gimel harfidir. Bu harfin en üst sol baştaki OKH damgasından sağ kolunu kaybederek dönüştüğü açıktır. Daha sonraları, 2 ile belirtilen harf erken Yunan Gamma harfi olup, o da aynı OKH damgasından sol kolunu kaybederek, ortaya çıkmıştır. Her ikisinde G sesi oldukça kalın GK, yani genizden gelen Ğ sesini andırır. Zamanla genizden gelen GK sesi K sesi olarak yumuşamış ve 3 ile belirtilen işaret ortaya çıkmıştır. Nitekim, sesteki yumuşamayı işaretin köşeli olmaktan daha yuvarlak ve köşesiz oluşunda da görmekteyiz. Burada 4 ve 5 ile gösterilen küçük ve büyük C harfleri çıkmıştır. Fakat her iki şekil de “ka” olarak seslendirilmişlerdir.

Bu anlamda, yeri gelmişken, OCCİTANİA sözcüğünü açıklamak isterim (Bkz. OKların ülkesi başlıklı yazım). Bu ad OK’ların ülke adı olduğunu gördük. Bu sözcüğü şu şekilde ayırırsak OK-İSTAN-ÖYÜ “OK insanının veya varlığının ülkesi, bölgesi” şeklinde anlam kazanmaktadır. “-istan” takısının zamanla Avrupa dillerinde “stan, stand, stadt” şekillerine dönüştüğünü ifade ettim. Şu halde OC-CİTAN “OK-sitan” olup anlamı “OK varlığı, veya OK insanı” şeklindedir. Öyü Türkçe “ülkesi, bölgesi” olduğunu ve “-ya, -ia” takısına dönüştüğünden de söz ettim. Occitania adının Okistanöyü birleşik kelimesinden ortaya çıkmış olduğu ve "OK'ların bölgesi" anlamını taşıdığı anlaşılıyor.