Hamit gerçektende yarım saat sonra eve geldi. İlhan hayati tehlikeyi atlatmış görünüyordu. Fakat henüz kimseyle görüştürülmüyordu. Hem o, hem de Adana’dan gelmiş olan karısı ve çocukları titizlikle güvenlik çemberine alınmışlardı. Daha birkaç gün İlhan’ın komadan çıktığı bilinmemeliydi. Hamit bir kez daha riske girmek istemiyordu.

“Ee sen söyle bakalım şimdi, ne buldun da şakıyordun kuş gibi öyle?” Diye sordu adam, bunca olayın ortasında hala gülümsemesini yitirmemişti.
“Olayı çözdüm ben, gözümüzün önünde duruyormuş aslında”
“Nasıl yani?”
“Bak şimdi; senin Amerikalının ismini Erdem’in mail dosyasında kısa bir metnin içinde buldum, özetle şöyle diyor, bak okuyorum” el yazısıyla yaptığı tercümeden okudu:
“1996 yılında Almanya’daki radyoaktif atıkların geçici depolama için Gorleben bölgesine taşınmadan önce, kanunsuz yollardan Tailand’a nakledilmesi için Arthur Green’in arabuluculuk ettiği ancak bu girişimin fiyasko ile sonuçlandığını bildiriyor.”
Adamın da gözleri parlamıştı
“Anladın değil mi? Toryum çıkarmak filan hikayeymiş meğer. O sadece oradaki faaliyeti gizlemek için bir mizansen. EA, o dağın altına radyoaktif atık gömmeye hazırlanıyor.” Bir an susup nefeslendi
“Ve eğer elinizi çabuk tutmazsanız, katil atıklar bir kere Türkiye’ye girdi mi, siz yakalasanız dahi buradan bir yere kıpırdatamazsınız onları. Buna hiçbir ülke izin vermez ve müzakeresi, pazarlığı sittin sene sürer. Tabii hangi yoldan geleceğini bilemiyorum. Sanırım en önemli soru bu!”
“Vay canına” diye söylendi adam “şeytanın aklına gelmez bu!”
“Merak ediyordum da bu hizmetinin karşılığında pek sayın Erol Bey ne alacaktı diye? Büyük bir suç olduğunu düşünmüştüm ama doğrusu bu kadarını değil”
“Bu fecii bir skandal olacak” diye söylendi adam “Bir medya patronu, bir bakan ve kim bilir kimler daha”
“Eh desene artık uzun bir süre OTV den bu bir iftiradır nutukları dinleyeceğiz. Kuzum bu OTV nin O su ne anlama geliyor? Bunu şimdiye kadar hiç düşünmemişim, ne salağım ben yaa?”
“Orion TV” dedi adam, hızla evden çıkıp gitmeden önce…