İlhan hayatında ilk kez geceyi nezarethanede geçirmişti, üstelik kimseyi haberdar edemediği için yeni günden de pek ümitli değildi. En çok da Selma için endişeleniyordu. Karagözlüklünün şu ana kadar kendisini kurtarması gerekmiyor muydu? Ne düşüneceğini kime güveneceğini şaşırmıştı.

Saat ona doğru kendisini yeniden sorgu odasına aldılar. Önceki gün sorgusunu yapan iki polise bir de Amir eklenmişti bu kez. Haberler kötüydü; İlhan’ın parmak izleri evin içindeki pek çok yerde tespit edilmişti, özellikle de cinayet aleti olarak belirlenen sandalye bacağı şüpheye mahal bırakmayacak şekilde parmak izlerini taşıyordu.
Bu durumda İlhan paşa paşa ilk ifadesini değiştirmek ve durumla ilgili gerçeği anlatmak zorunda kaldı. Bunu neden saklamıştı; çünkü ev sahibinden izinsiz olarak haneye girmenin suç olduğunu biliyordu. Cinayeti onun işlediğini söyletmek için dört saat kadar uğraşan ekip sonunda ara vermek zorunda kaldı.
Avukatını ya da her kimi istiyorsa aramasına izin verdiklerinde İlhan harap olmuş zihni ve duyguları arasında yeniden büyük bir ikileme düştü. Sonunda karagözlüklünün telefonunu çevirdi, telefon ulaşılamıyor mesajı verdi. İkinci ve üçüncü denemeleri de farklı bir sonuç vermedi.
Tamamen kaderine terk edilmişti. Bu büyük bir yıkım oldu adam için. Ailesine haber vermek istemiyordu, kendisi için tek seçenek ablası kalıyordu. İstemeye istemeye onun aradı ve durumu olabildiğince kısa ve basit anlattı. Bir avukata ihtiyacı vardı.
Ablası her zamanki gibi pratikti, melodram yaratmadan tek cümleyle cevap verdi; “Hemen uçağa binip geliyorum, benden önce bir avukat yanında olacak. Sorun yok, merak etme” dedi.
Bu görüşmeyi yanında dinlemiş olan polislerden yaşlıca olanı onu dikkatle süzüyordu. Bakışları sanki ben insan sarrafıyım benden kaçmaz der gibiydi. İlhan bir cesaretle tekrar Hamit konusuna dönmek istedi
“Memur bey, lütfen, sizden çok rica ediyorum Hamit’i arayın. Bu konudaki tüm bilgiler onda. Eğer söylediği gibi Emniyet görevlisi değilse suçun bir şekilde parçasıdır.”
Polis, kısa kırmızı marlboro paketinden bir sigara çekerken
“Peki ver bakalım şu Hamit Beyin telefonunu” dedi
İlhan sevinerek Hamit’in telefonunu ezberden söyledi, içine bir ümit gelmişti. Adam masanın etrafından dolaşıp döner koltuğa oturdu, ahizeyi eline alıp numaraları tuşladı.
“Aloo Hamit bey?” diye sordu havaya doğru yoğun bir duman bulutu üflerken
İlhan’ın gerilen sinirleri birden gevşedi, en azından ona ulaşılmıştı.
“Evet buyurun” dedi sakin bir ses
“Beyefendi, burada İlhan Akdamar isimli bir şahıs sizin Amir olduğunuzu ve kendisine yardım edeceğinizi söylüyor. Böyle bir kişi tanıyor musunuz?”
“Nereden arıyorsunuz? Kimsiniz? Önce kendinizi tanıtın arkadaşım”
“Ben Emirgan Karakolundan Polis Memuru Ahmet. Şimdi oldu mu Amir Bey?” sorudaki alay biraz ifrata kaçmış gibiydi
“Teşekkür ederim Ahmet Bey, lütfen bana Suat’ı verir misiniz?
“Suat? Başkomser Suat mı?”
Birden toparlanmış, ses tonunu düzeltmişti.
“Evet, lütfen”
“Bir dakika hemen bağlıyorum” deyip telefonu beklemeye aldı, hızla yerinden kalkıp odadan çıktı, muhtemelen yine belalı bir yere çattık diye düşünüyordu. Sabahtan akşama kadar bu nüfuzlu kişilerle uğraşıp duruyorlardı zaten.

On dakika sonra odaya döndüğünde
“Hadi yine şanslısın, adam Başkomserimizin arkadaşı çıktı. Söylesene dünden beri be kardeşim. Bizi yoruyorsun burada. Haaa bu senin katil olduğun gerçeğini değiştirmez ama hiç olmazsa ne idüğünü bildiğimiz biriyle daha kolay halleşiriz. Değil mi ama?” dedi yumuşamış ses tonu ile. Sonra ilave etti
“Yak bir sigara, bir de çay söyleyeyim sana”
“Teşekkür ederim memur bey” dedi İlhan biraz gevşeyerek. Acaba ablasını hiç aramasa mıydı, fakat Hamit’in sağı solu belli olmazdı. Belki gelecek ve aleyhine bilgiler verecekti. Artık hiç birisine inancı kalmamıştı.
Durum gerçekten çok kritikti. Polislerin elinde öylesine sağlam kanıtlar vardı ki eğer gerçek katil bulunamazsa bu ihalenin onun üzerinde kalması işten bile değildi.