Beyaz, muntazam, güzel dişler…

Beşiktaş’ta işler hem iyi hem de kötü gidiyordu. Ne var ki her ikisi de İlhan’ın beklentilerini karşılamaktan uzaktı. Kötü gidiyordu; çünkü kadın ser verip sır vermemekte kararlıydı. İyi gidiyordu; çünkü aralarında inanılmaz bir iletişim kurulmuştu. Aslında iletişim ne kelime, bu düpedüz aşktı işte. Yıllardan sonra İlhan’a piyango vurmuştu! Ne zamanlama ama! İspiyonlaması gereken kişiye aşık olması tam bir fiyaskoydu. Bu duyguların Ayşe tarafından da benimsenip benimsenmediğine dair henüz fikri yoktu adamın. Bu öylesine beklenmedik bir şekilde, ani bir kasırga gibi inmişti üzerine. Hali tam anlamıyla sudan çıkmış balık olarak tarif edilebilirdi. Ayşe’nin insanı deliye çevirebilecek o geniş gülümsemesi, beyaz, muntazam dişleri, zihninin tüm köşelerini işgal etmişti.
Böyle bir kadın ülkesi için zararlı ne yapıyor olabilirdi? Mantığını işlettiğinde casusların da insan olduğu, kendilerine has masum duyguları olabileceğine karar veriyordu. Fakat coşkun duygular içinde bunun olabileceğine inanmak cidden zordu. Daha ilk günden Devletin resmi kurumlarının bir yanlış içinde bulunabileceğine hüküm vermek anlamsız olacaktı. Günler İlhan için zorlu pozisyonlar yaratacak gibiydi ve bunu görmek için kahin olmak gerekmiyordu.

Ayşe ve İlhan üst planda sevinçli, coşkulu ama derinliklerinde huzursuz çalkantılar yaşarken, biz gözlerimizi yine İstanbul’da başka bir dramın yaşandığı küçük bir pansiyon odasına çevireceğiz…

Aksaray’da eskilerden kalmış, harap, kirli bir pansiyon odasının ölgün sarı ışığı, küçük bir masanın üzerine eğilmiş ufak bir bedenin, neredeyse saydam görüntüsünü aydınlatıyordu. Uçuk sarı saçları bakımsız, yüzünün yarısını kapatmış bu küçük kız, kurşun kalemle aceleyle yazılmış gibi görünen sayfaları okumak için oldukça büyük gayret gösteriyordu.

Oda kapısı aniden açıldı, çocuk aceleyle okuduklarını saklamaya çalıştı. Ne var ki bu çaresiz girişim adamın gözünden kaçmadı. İki adımda yanı başında bitti;
“Nedir onlar?” sesi duyanın kanını donduracak ölçüde korkutucuydu
“Hiçbir şey baba”
“Ne demek hiç bir şey. Ver bakayım onları bana.”
Çocuk elindeki mor kaplı defteri ona uzatırken çelimsiz kolu yavru bir kuş kanadı gibi titremekteydi. Defter adamın eline geçerken bazı sayfalar aradan kayıp yerlere saçıldı. Adamın hoyrat elleri sayfaları toplarken çaresiz gözlerle sahneyi izleyen çocuğun minik ağzından belli belirsiz bir hıçkırık koptu.
Adam sayfaları masaya koyarken, kargacık burgacık el yazısına hızla göz attı ;

“Nez? Neeezzz... Nerelerdesin yavrum, evdesin biliyorum.”

İpucu: Öğrencimize, döneme ait duygu ve eylemleri iyi incelemesini öneriyoruz

“Cinayet mi? Bu da nesi şimdi? Sana soruyorum?” Çocuk bütün bu anlar içinde hiç kıpırdamamış, başını bir kez bile olsun kaldırıp adama bakmamıştı.
“Annen gibi susarak işin içinden sıyrılacağını mı sanıyorsun?” Elindeki defteri hırsla yere çarptıktan sonra bir adımda yatağın yanında duran komidinin yanına vardı. Yarısı yenmiş elmanın yanında duran bıçağı kapıp yeniden çocuğun yanına geldi. Çocuğun saçlarından kavrayıp kurbanlık bir kuzu gibi dizinin üzerine çökertti. Diğer elindeki bıçağı incecik boğazına dayarken bir kez daha sordu;
“Şimdi söyle bakayım, bu akılları annen mi veriyor sana? Ha? Ne zaman görüştünüz, hemen söyle bana, yoksa öldüreceğim seni”
Korkudan gözleri sonuna kadar açılmış çocuğun dudakları birbirine kitlenmişti. Ağzından bir şikayet kelimesi bile çıkamadı.
“Söyle dedim, ne zaman görüştünüz? Ben dışarı çıktığımda buraya mı geldi?
Hırsından kendini kaybeden adamın ağzından tükürükler saçılıyor, sesi eski pansiyonun camlarını titretiyordu.

Tam bu anda kapı sertçe vuruldu

“Heyy neler oluyor orada? Açın kapıyı”

Bu cümlenin duyulmasını takip eden ilk üç saniyede çocuğu bırakıp bıçağı görünmez bir noktaya tıkıştıran adam, en sakin haliyle kapıyı açtığında çocuğuna akşam masalını anlatmayı henüz bitirmiş müşfik bir baba görünümünü almıştı.
“Buyurun? Ahmet bey siz misiniz?
“Evet bu gürültüler, bağırtılar buradan mı geliyordu?” Bir yandan içeriyi görmeye çalışan pansiyon sahibi şaşkınlık içindeydi.
Adam daha iyi görebilmesi için kenara çekilirken, başıyla kızını işaret ederek gülümsedi
“Biz de dün seyrettiğimiz filmi konuşuyorduk kızımla. Sinemayı çok severiz.”
İyice şaşıran pansiyon sahibi utangaç bir edayla “Hay Allah ben sandım ki… Neyse geç oldu, size iyi geceler”
“İyi geceler Ahmet Bey”
Kapıyı arkasından yumuşakça kapattı. Tekrar sayfaları eline alıp yatağa oturdu. Tekrar tekrar okurken yüzünde düşünceli izler oluşuyordu. Kendi kendine söylendi;
“Bunlar; isimler, sayılar… Bütün bunlar şifre olmalı. Bunları çözerim ben, elimden kolayca kurtulabileceğini sanıyor ahlaksız kadın.” Sonra hala kıpırdamadan olduğu yerde duran çocuğa hitap etti
“Sen de ümitleniyorsun bunları görüp değil mi? Hadi yat zıbar bakayım şimdi. Elbet ikinizi bir arada yakalayacağım ben. Beni öldürmeyi planlıyorsunuz biliyorum. Ama öyle kolayca kurtulmak yok benden. Hadi git tuvaletini yap gel”
Çocuk söylenenleri tekrarlatmadan yaptı, gelip gendi yatağının kenarına oturdu. Bir süre öylece oturdular. Sonra adam kalkıp komidinin içinden önceden de bu amaçla kullanıldığı belli olan bez parçasını çıkardı. Çocuk daha kendisine söylenmeden büyük bir tevekkülle iki elini öne, babasına doğru uzattı. Adam, iki serçe bacağına benzer bilekleri uzun bez parçasıyla bağladı.
“Hadi yat bakalım, seninle henüz işimiz bitmedi, biliyorsun değil mi?” dedi üzerine yorganı örterken.
Kapıyı kilitlediğinden emin olmak için üçüncü kez kilidi kontrol ettikten sonra tokmağın altına sandalyeyi yerleştirdi. Kendi yatağına rahatça uzandı, sayfaları uzun uzun inceledi. Zamanı çoktu.

İyi bir plan yapması gerekiyordu. Bütün uğraşılarına rağmen Selma’nın izini bulamamıştı. Kendisini ona ulaştıracağından hemen hemen emin olduğu diğer kadını da kaçırmıştı elinden. Dün bütün günü yokuşun başında Alev’in evini gözleyerek geçirmişti ama gelen giden olmamıştı. İstese cep telefonunu bulmak çocuk işiydi adam için, ancak bu çözüm değildi. Saatler sonra uyumadan hemen önce esaslı bir plan yapmayı başardı. O uykuya daldıktan çok sonra diğer yataktan iç paralayıcı, ince hıçkırıklar duyuldu.