Yazıda geçen, görüntünün özünün sözle ifade edilebileceği fikrine katılmıyorum ben.Bir ağaç gördüğünüzde, gerçek yada resmedilmiş olsun, o ağacı, sizde ve tüm insanlarda kodlanmış ezberlenmiş bulunan, "ağaç" kavramına göre betimler ve tanımlar/tanırsınız.Sonrasında "yaprakları şu biçimde, bu kadar boyu olan, şu isimli bir ağaç görüyorum dersiniz.Ama ağacın özüne dair bir ifade değildir bu.Böyle bir sözel ifade oluşturamayacağımız gibi, ağacın özünü gerçek manada görmemiz de mümkün değildir.Tabii büyücü değilsek:)

Ancak bu tanımlama da görüntüyü anlatmaya yetmez.

Buradaki ifade ağacın özü değil, görüntünün kişide ki anlamına vurgudur. Yani ağacın özünü kavrayamayız ama, benim size bir ağacı anlatmamla, sizin o ağacı görmeniz sonucu sizde oluşan anlam farkını belirtmek istemiş yazar.

Tam da bu noktada sanat ortaya çıkar , ağacın biçiminin özü yansıttığı ancak bu özün çeşitli biçimlerde ifade edilebileceğinin anlaşılması ve ağaçın biçimi değiştikçe özününde değişebileceği düşüncesi... Tam bir büyücü düşüncesidir bu dünyanın oynaklığı değil ama algımızın sınırlarının sonsuzluğu. Zaten sanatında size ağaçı anlatmak gibi bir derdi yoktur. O ağaçı bildiğimizi sandığımız gerçeğinden yola çıkar. Ancak kendi bağnazlığımız ve çıkarcılığımız vs yüzünden her geçen gün daha az özgür ve sınırlanan bir dünyadır bu. Bazı yanları sınırlandıkça başka tarafları özgürleşen bir dünya , bu dünya da sanat ne yana düşer ? Düşünmek lazım ...Ama her toplumsal dönüşümün (ki ruhsal bile olsa ) ilk yaklaşımının onu yaratan sanatı dışlamak olması ve ona kendi amacını yüklemeye çalışması üzerinde bin kez düşünmek lazım.
Tezim şudur ki sanat üzerine yeni şeyler söylemeyen , söylenmişleri yinelemekten öte bir şey yapmayan, hiç bir yaklaşımın toplumsal karşılığı yoktur.Üstelik , günümüz toplumunda, toplumun sanattan başka hangi özgürlük alanı kaldı ki ? O bile her gün biraz daha kısıtlanmakta binlerce yöntemle.

"sanatçının işlevi, hayatın sunmadıklarını sunmaktır."
bir nahavo yerlisi