Vurdumduymazdım bugün yine iskisi gibi.Caddede yürürken geldi aklıma en son ne zaman kaymıştı yıldız ve en son ne zaman umut etmiştim...VİTRİNLERDEKİ makenlere baktım hepsi uzaklara dikmişlerdi gözlerini , fark ettim...sanki alıkonulmuşlardı bir metrekareye..Ve ne kadar şık dursalar da hep ve önümden geçen herkes imrensede hallerine , acılar kaplıydı yüreklerinde...Ama gizlemek zorundalardı çektikleri acıları...susturulmuştır,susmuşlardır ve susacaklardır ebediyete dek..."Aslında farkımız mı var ,biz vitrinde değiliz de ne haldeyiz " dedim bir an....Göz göze geldim sonra bir kez daha. Umutlandım, bir an dedim ki "siz orda ben burda kusura bakmayın ama bana elveda "...siz oarada imkansızken ve ben dışarıda imkanım varken ....Utandım tabi biraz sanki nispet edermişim gibi son bakışımda.Çaresizlik ,elden gelen bir şey yoktu onlar adına .Ve ilham olmuşlardı bana .Yıkık duvarkarı kalbimin geleni gideni belli değildi artık...tanıdık bir yüz aradım yürümeye devam ettiğimde. Hani ihmal etmiştim birçok dostu düştüğüm zamanlarda...
Dilanciler sağlı sollu ekmek parası derdinde .bense kalan ömrümün...kalan benliğimle tebessüm ettim nedense hiç daha önce görmediğim satıcıya ekmek parasına . Bense devam ettim kaybettiklerime inat kaldığım yerden ömrümün yok pahasına.....
Sessizdim kalabalığın gürüntüsünde .Yalnızdım binlercesinin dibinde.Kırılgandı yazlık pabuçlarımın bile ve evde bırakmıştım.Tıp kı geride bıraktıklarım gibi, ara sıra özlenmekte. geride bıraktıklarım geleceğime köprü olsa keşke dedim ardından....imkansızdı yalvarışlarım ,duygusuzdu bakışlarım , tembeldi iç çekişlerim , vuslattı aldnışlarım kimileirne göre hep..Zaman ve mekan sıkıntısı çektim derin bir nefesle...Hiç denkleştiremedim doğru zamn doğru mekan ve doğru olanı......
Ve devam ederken yürümeye duvara takıldı gözlerim .Tiyatro varmış günlerden yarın ,afişini gördüm şimdi.Hayatta üstlendiğim rolleri sahnelesem bunlara bile bin basarım diye mırıldandım.Tebessüm ettim...Zaten ne rolleri üstlenmiştim , anımsadım ardından .Ailemin en küçük yaramaz kız çocuğunu oynadım yıllardır.Ve ilaveten öğrencisin dediler oynadım.Derken genç roluünde buldum kendimi .Ardından sevgili....Hele ki ne yakıştırmıştım o rölü kendime .Bütün varım yoğumla sahnelenmiştim uzun süre.Hep deliler gibi koşulsuz sevmeyi üstelendim nihayetinde.Ve becersem de alkışı az oldu nedense..gitmeye yeltendim kırık bir kalpti elimden kalan..İşte gitmeye yeltendiğimde her defasında ancak bilindi değerim..ama gitmem gerekti affedin..
Akşam karanlığı çökerse şehre , şehri bir yudumda içtim. Katıksızdı tadı sıhhatsizdi umursamadım yılların yıkamadığı Safinaz Hanım gördü pencereden .Varım ben de varım bu oyun içinde der gibi her defasında ki gibi dedim ki kendime , yıllar geçse yaşlansam ben de , bir çok sevdiğim intikal etmiş olsa ahrete ve ben kalmışım olsam tek. Zorun en zoru tıkandım . Meğerse bu dünya sevdiklerin varsa ancak anlamlı imiş anladım......