Genç bir polisin yardımıyla kaldırım kenarındaki çay ocağının sedir taburelerine oturmayı başaran yaşlı adam, o sıcak yaz gününde ilk defa bir gölgelikte soluklanabilmişti. Pırıl pırıl üniforması ve güler yüzüyle “ iyi misin şimdi amca ?“ diye sordu polis memuru Kaan. Ethem Amca nefes nefese kalmıştı ancak her geçen saniye biraz daha iyi hissediyordu kendini. Eski ama tertemiz ceketinin iç cebinden katladığı mendili çıkarttı ve ter içinde kalmış alnını silemeye başladı. “Çok iyiyim evladım” diyerek gülümsedi Kaan’a. “Sen işinden kalma ben biraz daha soluklanıp kalkarım”. Kaan’ın yüzünü acıma hissiyle karışık şevkatli bir ifade bürüdü duyduklarının ardından. Benim işim bu amcacım diyerek karşısına oturdu Ethem Amca’nın. “Söyle amca ne işin var bu sıcakta?” “Torunum geliyor bugün İzmir’den annesiyle. Beni her gördüğünde elime bakar ona ne hediye aldım diye. Anca kendime gelip bugün çıkabildim çarşıya”. Dirseklerini masaya koyan Kaan “ne aldın peki?” diye sordu. Şevkatli tebessümü asılı kalmıştı sanki yüzünde. Ellerine baktı önce Ethem. Sonra ceketinin ceplerine. Hızlıca etrafına, az önce durakladığı sokak lambasına baktı. Hışımla yerinden kalktı. Sağa sola dönüyordu. Telaşlıydı. “Hay Allah” diye söylendi. “Düşürdüm mü ne yaptım yahu torbayı?” Kaan oturduğu yerde toparlandı, “Otur bir şöyle amcacım halledeceğiz” dedi. Ethem gözlerini kendisinden ayırmayan Kaan’a bakıyordu. Tam reddedici karşılığını vermeye hazırlanırken Çaycının çırağı Selahattin elinde bir bardak suyla çıkageldi. “Amcacım otur buluruz biz torbanı.” Ethem hayıflanarak tekrar sedir taburesine oturdu. “İyiyim dedim yahu. Dükkana gideyim de bakayım. Almadan çıktım belki de.” Selahattin Kaan’ın yanındaki boş tabureye oturdu. “Nereden aldın amca hediyeni?” Ethem elini kaldırdı dükkanı tarif etmek için. Ancak kelimeler ağzından bir türlü çıkmıyordu. Yolun sonunu işaret ediyor ancak ne bir sokak ne bir cadde ismi hatırlayamıyordu. “Hay Allah yahu! Bunadım mı ne ettim aklıma gelmiyor bir türlü dükkanın adı.” Kaan, Ethem Amca’nın iyiden iyiye telaşlandığını görüp onu sakinleştirmeye çalıştı. “ Suyunu iç amca sen. Rahatla biraz. Hallederiz biz.” Ethem önündeki sudan bir yudum aldı. Yetmedi…Bir yudum daha aldı. Sanki bir ömür boyu susamış gibi, kana kana içti suyunu. Hızla bitirdi. Kaan’ın yüzündeki tebessüm büyüdü, Selahattin sevimli sevimli gülmeye başladı. Ethem bardağını masaya bıraktı. İçinde bir büyük ferahlık hissetti. Etrafına baktı… Gitgide büyüyen, gitgide yeşeren ağaçlara… Her bir ötüşüyle başka kuşları davet eden bülbülün sesini duydu. Düşünmek, sormak ve anlamak istedi… Ama kelimeler dökülemedi ağzından. “Yapmayın yahu!” diyebildi sadece. Gözleri doldu. “Kap gel bardağı Selo!” diyen çaycının sesi duyldu bir anda… Selahattin hızla kalktı yerinden ve ocağa girdi. Kaan yüzünde tebessümüyle yerinden doğrulup Ethem’in omzuna dokundu…” Ben aldığın hediyeyi bulayım Ethem. Sen dinlen biraz daha…” Ethem ağzı açık kalmış, sürekli kalabalıklaşan caddeye bakıyordu. Kalabalığın içinden kendisine ismiyle hitap eden, selam veren insanları izledi. Tam hatırlayacakken kim olduklarını bir yenisi selam veriyordu. Sonra bir başkası… “Nazif !” diye haykırdı bir anda Ethem. Nazif’in acelesi vardı sanki… Eskisi gibi dimdik, hızlı adımlarla yürürken uzaktan el salladı: “ Akşam görüşeceğiz nasılsa Ethem. Sen dinlenmene bak”

Ethem başını önüne eğdi… Gözlerinden akan yaşları silmeye çalıştı… Hiç mi hiç kederli değildi fakat… Kızını düşündü, torununu düşündü. Onların üzüleceğini düşünüp üzüldü… Dua etmek istedi… Olmadı. Tam o anda, yalnız hissedeceğini düşünmesine fırsat bile kalmadan yumuşacık eller gözlerini kapattı arkasından yaklaşıp…Yanaklarındaki gözyaşlarını sildi… Boynuna sarıldı… 7 yıldır yapayalnız yastığında, yatağında aradığı, özlediği o kokuyu hissetti Ethem. Yıllar yılı kulağından hiç kaybolmayan sesi duydu ardından… “Hoş geldin Ethem…”