dilenci şapkası değildi o!
son bilmem kaç haftadır -belki olmuştur 1-2 ay- taksim meydan metro çıkısı merdivenlerinden çıkarken bir şapkaya çarpıyor gözüm;
yerde, eski,hüzünlü ve çokça utanan bir şapka..
sahibine bakmak için hafif yukarı kaldırıyorum gözlerimi.. merdivenin basamağını işgal etmemek ve insanların kolay geçmesine yardımcı olabılmek için öylece köşeye sıkışmış,büzüşmüş bir amca. genç mi yaşlı mı bilemem, niye mi? dizlerinin arasına doğru eğmiş kafasını eğebildiğince, elleriyle kapamış yüzünü, görmesin kimseler beni buralarda diye.. önüne koymuş şapkasını ; bir buyum var dercesine..
sanki tükenmiş,bitmiş herşeyi. çocukları var sanki okul okuyan. eşi var sanki hergün işe giden bir eşi oldugunu düşünen. aylar olmuş işten çıkarılalı da , araya araya iş bulamamış ,ailesinede bişey diyememiş hani; en çok insan burda var diyip bir köşe seçmiş kendine; kuytularda..
ne "allah rızası için" şeklinde başlayan cümleler kuruyordu nede gelip gecenlerin attıkları paralı alıyordu. sanki bi tanıdık çıksa birden tabi eğer olurda yüzünü görmeden tanıyabılceği kadar yakın birisi çıkarsa; şapkamı düşürmüştüm de alıyordum diyecek..
utanıyordu..
evet ortada bir utanç meselesinin olduğu bir hakikat lakin sanki yanlış kişi utanıyordu burda.. o nerden bilecekti ki birgün birileri çocuguna okul harçlığı verme mutluluğunu çok görecek ona.. bilemezdi evine ekmek götürme mutluluğuna göz dikenler olduğunu..
ne çok insan geliyor geçiyor önünden , aynı şeyleri mi görüyorum diğerleriyle her bakışımda şapkaya ve amcaya.. bilsem ki yanına gidince çekinmeden,utanmadan,sıkılmadan konusacak dökecek derdini; dinlerdim seni amca..
Yazıcı-dostu sürüm
Arkadaşına gönder- 618 defa okundu

Sibel Atasoy
Ataerkil aile ve toplum
Ataerkil aile ve toplum yapısındaki erk sahibi "ata"ların en büyük korkularından birisi gerçek olmuş amca için. Böyle bir rollerinin olması zaten sorunun başlangıcı. Para tabanlı ekonomiden, kaynak tabanlı ekonomiye geçme ütopyası ikisini birden çözer ama o günü beklemeden önce şu aile yapısını, aileyi ya da aile fertlerinin rollerini yeniden düzenlemek gerekli. Bu berbat para tabanlı ekonomik düzen içerisinde de "amca"lar çocuklarının harçlığından sorumlu tek kişi olmaktan ve bu şekilde bütün korkularının kaynadığı kazanın altına sürekli taze odun atılmasından kurtulabilirler...
Zamanımızın çağdaşlık
Zamanımızın çağdaşlık anlayışının neden sadece erk kısmıyla savaşıp ata kısmının en azından sorumluluk anlamında devam ettirilmesinden yana olduğunu da bir türlü anlayabilmiş değilim. Bu anlayış değişmedikçe; marstaki kolonide yaşayan bir "amca" bile şapkayı uzay mekiklerinin kalktığı istasyonun girişine aynı utançla koyacaktır. Çözüm önerilerime girmiyorum. Bazı önerilerim var. Gamaro'dan özendim. Ara veriyorum. :)
evet sanırım tahmınımde
evet sanırım tahmınımde yanılmıyorum ki; bugun amca yoktu yerinde.. şapkasıda.. cünkü bugün pazar ve işe gitmesi gerekmiyor; çünkü o bir pazar günü geciriyor cocuguyla ve eşiyle..
Yarın da yerinde olmazsa;
Yarın da yerinde olmazsa; bununla alakalı bir yorum yapabilirim. :)
malesef yarın ordan
malesef yarın ordan geçmeyecegım..
peki, yorumum geçtiğin
peki, yorumum geçtiğin güne dek bekleyebilir. :)
toruk bu yazıyı
toruk bu yazıyı yazdıgımdan beri o amcayı orada hiç görmedim.. şaşkınlık içindeyim..
Belki de
Belki de utandırdınız adamı.
xenix
bence bu başlıkta
bence bu başlıkta yazılanlar evrene bir mesaj olarak sunulmuş ve yazılanlardan sonra ailenin diğer fertleri sorumluluğu üzerlerine almış olabilirler. Ya da evren amcaya işini geri iade etmiş olabilir. :) (Bu arada taksime her gidişimde ben de orayı kontrol etmek istedim ama her seferinde unuttum.)
Bir seçenek daha var. O da
Bir seçenek daha var. O da amcanın forumdan birisi olma ihtimali. :)
Yeni yorum gönder