Yürekten gelen sesi dinlemediğimizde,
zamanla, aldığımız kararın sonu hüsran oluyor gerçekten.

Halbu ki;
yüreğin beyni yok, zekası yok.

Kırılsanda kırma önemli olan da bu. Hatta en güzeli kırılmamaya da çalışmak...

""""Halbu ki;yüreğin beyni yok, zekası yok.""""

Bu durumda yürek gerçekten tarafsız olabiliyor mu?

Peki kırılmamayı nasıl başarabiliriz? hiçe sayarak mı? umursamayarak mı? her zaman hoşgörerek mi? Her zaman herşey hoşgörülebilir mi? :)

Kırılmamak mümkün değildir. Kırılmalar gelişmenin de sonuçlarından biridir. Hatta bazen sonuçları bazen de nedenleridir. Böylece gelişmenin kendisi olarak da seyreder bir süre; bir kırma ve kırılma anından diğer kırılma ve kırma anına değin... Kırmaya ve kırılmaya hazır olacaksın daima. Ya da budamaya ve budanmaya...

Kumsaldaki taşların içinde hiç keskin taş yoktur. Her birinin varlığ bir kırılma sonucu olup, her birinin keskinliklerini kaybetme nedenleri birbirlerini kırmış olmalarıdır.
Toplum bir çakıl kumsalına benzer... İnsan da bir çakıl tanesidir...

hüseyin bey bayılıyorum sizin bu toplumsal bağlamalarınıza ben :)))

narin demiş ki;
"Bu durumda yürek gerçekten tarafsız olabiliyor mu?
Peki kırılmamayı nasıl başarabiliriz? hiçe sayarak mı? umursamayarak mı? her zaman hoşgörerek mi? Her zaman herşey hoşgörülebilir mi? :)"

kırılmamayı başarmanın yolu belki kırılmamaya çalışma çabasından vazgeçmekte yatıyordur.
bazen geldiği gibi akmasına izin vermek lazım.
burada izin vermek de aslında pek bir dolu görünüyor lakin bomboştur içeriği.
izin vermek zorundasın.
karşı durmak, ucundan bucağından tutmak, oraya buraya çekiştirmek hem boşa enerji kaybı hem de anlamsız bir çaba.
zaten gelmişse gidecektir.
debelenmenin alemi yok öyle değil mi :)

hımmm...
hiçe saymak muhteşem bir sindirme yöntemidir.
umursamamak da keza aynı...
delirtirsin karşındakini...
kırılmamak için karşı tarafı kılıçtan geçirmek gibi bir şey oluyor bu...
bu da bir yöntemdir tabi...
arada uygulanabilir.
bence yok bi mahsuru :)

hoşgörmekle ilgili bir yorum yapamayacağım.
zira benim literatürümde pek yok bu sözcük.
birini affetmekle aynı kategoriye giriyor, ki; ben birini affetmek söylemiyle de pek görüşmüyorum.

ve son olarak;
benim yüreğim fena halde taraf tutar :)

Keskin kenarlarımızın acıtmaması için gerekirse biraz kırmalı ve kırılmalıyız diye düşünüyorum; yeter ki bu onursuzca olmasın.

Sahildeki taşlar örneği kulağa çok hoş geliyor; ama yine de toplum içinde yaşıyorsak eğer, keskin kenarlarımızın kırılması, törpülenmesi gerekmiyor mu? Eğer üzerimizde bizi kucaklayan, okşayan bir denizin dalgaları varsa, kum tanelerine bile seve seve dönüşebilmeliyiz.

kaplumbağa,
bir kedicik mi geçti gözlerinin önünden
kafan neyle meşguldü girerken bu bağa:
"ama yine de toplum içinde yaşıyorsak eğer, keskin kenarlarımızın kırılması, törpülenmesi gerekmiyor mu?" derken??

Tam da bunu söyledim çünkü ben
Bir kum tanesi zaten
daha bilgedir bir çakıl taşından
hatta kopup geldiği bir dağdan.
Çünkü onun serüveni daha uzundur dağın serüveninden.
Ayrılıkların en çoğu ve bu yüzden özlemlerin en uzunu, kavuşma ve buluşmaların en çoğu ona aittir.
Onun yaşı daha büyüktür oturduğu yerde dayanıp duran
bir çok devinimsiz kayadan.
O hem çok konuşan, hem çok gezen, hem de çok yaşayan bir seyyahtır, gezgindir.
Belki de bu yüzden demiştir Albert Einstein:
-Bir kum tanesinin sırlarını çözebilseydik, evrenin sırlarını çözerdik...

yaşlı bir blgedir kum tanesi
ama yaşadıklarıyla hep genç kalan
ve doygundur yeryüzüne bu yüzden
yürür gider okyanusların rahmine doğru
bilmem hangi ana karaların doğumunda
bir dağ olmak için yeniden!...

Morgana,
Gazoz ve limon getirdim bu kez yanımda:))
"...Sek-sen
dok-san
yüz
havada yüz
karada yüz
(karada yüzülür mü lan)
al-lah
"ayılana gazoz
bayılana limon":)....

Haklısınız kırılmadan ve kırmadan bir yaşam mümkün değil gibi görünüyor...Kırıldıkça kırmamanın önemini daha iyi anlıyor(muy)uz... !

Tao Te Ching