Bazen öyle bir ilişkiye tutulursunuz ki, ne sevebilir, ne terk
edebilirsiniz. Kör kütük bağlanmışsınızdır aslında... En güzel yıllarınızın,
acı tatlı hatıralarınızın ortağıdır; iç çekişmelerinizin müsebbibi,
yazılarınızın ilhamı, sohbetlerinizin konusudur. Göz yaşlarınız da,
bilinçaltınızda, kahkahanızdadır. Korkunca saklandığınız bir sığınak,
coşunca öptüğünüz bir bayrak... Sevdanız riyasız, çıkarsız, karşılıksızdır.
Sınırsız ve nihayetsiz; "Ölmek var, dönmek yok"tur. Lakin gün gelir
anlarsınız; içten içe bir şeylerin kanadığını... Tutkulu sevdaların gizli
hançerleri başlar parıldamaya... Şurasından, burasından eleştirmeye
koyulursunuz: "Şöyle görünse, öyle demese, değişse biraz ya da eskisi gibi
olsa..." Başkalarını örnek göstermeye, "Bak onlar nasıl yaşıyor" demeye
başlarsınız. Hem birlikte yaşayıp, hem özgür olmanın yollarını ararsınız.
Aşkınızın gözü kör değildir artık, yanlışını görür düzeltmek istersiniz.
"Eskiden böyle miydi ya..." diye başlayan sohbetlerde açılır eleştirinin
kapısı; açıldıkça, bastırılmış itirazlar yükselir bilinçaltından... Böyle
süremeyeceğini bilirsiniz. Değişsin istersiniz. O, sevgisizliğinize yorar
bunu... İhanete sayar. Tutkulu ilişkilerde ihanetin bedeli ölümdür. "Ya sev
böyle ya da terk et" diye gürler...Bir zamanlar bir gülücüğüyle
alacakaranlığı ışıtan o rüya, bir kabusa dönüşür birden... Kapatır gönlünün
kapılarını, yasaklar kendini size... Hoyrattır, bakmaz yüzünüze... Zehir
akar dilinden, konuşturmaz, suçlar, yargılar mahkum eder. Mühürler
dudaklarınızı, yırtar atar yazdıklarınızı, siler sizi defterden... "İyiliğin
içindi hepsi, seni sevdiğim için..." dersiniz, dinletemezsiniz. Ayrılırsanız
yaşamayacağınızı bilirsiniz, lakin böyle de sevemezsiniz. İhanetten
kırılmıştır kaleminiz; severek, terk edersiniz... "Madem öyle..." nin çağı
başlar ondan sonra... Madem ki siz böylesine tutkunken, o hep başkalarını
seçmiştir, madem ki kıymetinizi bilmemiştir, o halde "günah sizden
gitmistir". Lanet ederek bu karşılıksız aşka, çekip gitmeleri denersiniz.
Aşkın göçmenlik çağı başlar böylece... Daha özgür olacağınız limanlara
demirlerseniz bir süre... Ne var ki unutamaz, uzaktan uzağa izlersiniz olup
biteni... Etrafı bir sürü uğursuzla dolmuş, kurda kuşa yem olmuştur. Deli
kanlılar, eli kanlılar, uğruna ölenler, sırtına binenler sarmıştır
çevresini... Gurur duyar onlarla, koynunda besler, gözünü oysunlar
diye...Uğruna kan dökenleri sever, yoluna gül dökenlerden fazla... "Bana
ne... kendi seçimi" diye omuz silkmeye çabalarsınız bir süre...

Ama sonra... ansızın kulağımıza çalınan bir şarkı ya da kapı aralığından
süzülüp gelen bir koku, hatırlatır onu yeniden... Yaban ellerde, başka
kollarda ondan bahseder ağlarsınız. Kokusunu özlersiniz; türküsünü
söylemeyi, şarkısını dinlemeyi, yemeğini yemeyi, elinden bir kadeh rakı
içmeyi... Karşı nehrin kenarından hasret şiirleri haykırırsınız, sular
kulağına fısıldasın diye... Dönüp "Seni hala seviyorum" diye bağırmak geçer
içinizden... Dönemezsiniz. Göremedikçe bağlanır, uzaklaştıkça
yakınlaşırsınız. Anlarsınız ki bir çaresiz aşktır bu, ne onunla olur, ne
onsuz... Hem kollarında ölmek, kucağına gömülmek arzusu, hem "Ne olacak
sonunda" kuşkusu... Böyle sevemezsiniz, terk de edemezsiniz. Sürünür
gidersiniz...