"İki tür insan vardır" derler eski Toltec bilgeleri. "Ölümlüler ve ölümsüzler."

Ve eklerler. "Bizler ölümlü varlıklarız."

xenix

Ölmeden önce ölmekle nasıl bir ölümden sözediyorsunuz?
Gidelim intahar mı edelim?
Bu mudur yani?

www.kurecibeldesi.com'a vesselamın aleyküm...

"Her nefis ölümü tadacaktır"

Her nefis ölümü tadacakmış...yapma ya...
ölüm şimdiden sizi zehirlemiş...
n'diyim...
koşun sevgilinize...
(Nekrofili) ölü seviciler sizi..

“Muhakkak bilirken ben de bir hiç’im.
Yok olmak fikrini almıyor içim.”
bu dizeler, insanın içinde bir yerlerde belki bilincinde bir ölümsüzlük ukdesi taşıdığını göstermekte.
belliki ölüme çare bulmak mümkün değil. (bilim ne kadar gelişirse gelişsin) o halde ölüm nedir ne değildir, yoklukmudur,hiçlikmidir irdelemek lazım. kaçınılmaz bir son. bunu masaya yatırmaya değer.
içimizde ölümsüzlük ukdesi var dedik. galiba neden vara bakmak lazım.

varoluşsal stres..yokluk karşısında varlığın kendiyle inatlaşması..normaldir.

Parçada söylendiği gibi, yanlış giden birşeyler var..bir çocuk yarının ölümünü beklemekte, o biziz..yanlış olan biziz,zaten yokluğun iknası da böyle bir şeydir özünde..ama hep ikna hep ikna..arada bi "yanlış giden bişeyler var" hissi de tezahür ettirebilir insanda.

Bu iki ucu açık bir önermedir..ve o kadar sınırda bir yerde gezinir ki,başka türlüsü de mümkün değildir.

varlığım yoklukla inantlaşmam gerektiğini bana salık veriyor. bu mükemmelliğin yok olmasına anlam verilebilirmi? sizin, "bir yerlerde sanki ters birşeyler var" sorusunu kendinize sormayışınıza şaşıyorum. Peşin kabullenme. direncinize! hayranım, bumu yaşama tutkusu ve umudu.yokluk karşısında gönüllü mağlubiyet.

hiç alakası yok sevgili mürid,tam tersine bu bir mutluluk oyunu, ve de oldukça tutkulu.

ölüm, varlığın içindeki enerjinin vücettan çıkmasıdır. ancak bu enerji başka bir varlığın vücüduna girer ve bu illa güneş sistemiizdeki dünyamızda olmak zorunda değildir. öyleyse, insan ölünce, bedeninden çıkan enerji bir başka canlının vücüduna girip yoluna devam ediyor; ancak, bu işlem esnasında, hafızası ve bununla alakalı herşey siliniyor. kutsal kitapların üç boyutlu olarak tasarlanmış olmalarından ötürü, zaman içerisinde hapsolmuş kısır ve sığ bakış açılarıyla, bu olgunun anlaşılması fevkalade zordur. çünkü yoktan varedilemiyeceği gibi, vardan da yok edilemez; nesne sadece biçim (ve yer) değiştirir.

Sonsuzluğun ne var'ı vardı, ne yok'u yoktur. Bir şey var ise yok olmaya, yok ise var olamaya mahkumdur. Bu durumda sonsuzlukta ne durum nedir?

Ne diyordu yapay zeka filminde o jigolo kılıklı robot..çocukla ve kendiyle vedalaşma anında bir son söz çıkmıştı ağzından; "biz vardık"

Tür olarak evreni anlama çabamız ve bu maksatla varettiğimiz tüm düşün dünyamız(anlam,mana,fikir,öğreti..)..İster inanın ister inanmayaın, ama onlar hala bir örnek teşkil etmiyor kosmos ölçeğinde.

Sonra o jigolo robotun yerine koyun tekrar kendinizi..orada ne ödül ne ceza,ne öncesi ne sonrası."Biz vardık"...yokluktan gelip yokluğa gidenin kendiyle inatlaşması.

ölüm, varolan kişi için bir son fakat aynı zamanda yeni bir hayatın başlangıcıdır. varlıktaki enerji bendenden çıkıp bir başkasına geçer. ortada ne cehennem var ne de cennet. sadece sonsuz süreçte akıp giden bir yaşam dizisi, tıpkı boşluktaki bir kıvılcım gibi. bizler bu hayat treninin yolcularıyız; önden binip arkadan iniyoruz ama inerken arkadan gelen vagona biniyoruz ve bunu sürekli tekrarlıyoruz. bunun kanıtı ise, zaman zaman geçmiş yaşamları yaşadığımızı hissetmektir ama nerede, nasıl ve kim olarak... bunu bilmiyoruz ve bilemeyiz. bir başka hayata başlarken belleğimiz siliniyor.

“Çünkü” diye devam etti Mori “Bir çoğumuz adeta uyurgezer gibi dolaşıyoruz etrafta. Yaşamı tam anlamıyla tanımıyoruz, çünkü hayatı uyur uyanık, yapmamız gerektiğini düşündüğümüz şeyleri otomatik olarak yaparak yaşıyoruz” Peki ölümle yüzleşmek bunu değiştiriyor mu?
“Evet. Tüm bu şeylerden uzaklaşıp esas üzerine yoğunlaşıyorsun. Öleceğinin bilincine vardığında, her şeyi çok farklı bir gözle görüyorsun.” Mori iç çekti.” Ölmeyi öğren, nasıl yaşayacağını öğrenirsin.”

Kur´an; “Her nefs ölümü tadacaktır,” der. Tatma fiili bir tadanı gerektirir, tatmak varsa ölüm yok demektir.

Ölüm, yaşamanın karşıtı değil, yaşama karşın hep varolan ve beraber olduğumuz bir olgudur. Bir canlı dünyaya gelirken ölümü göze alarak gelir, tıpkı bir aşkta ayrılığı göze almak gibi ama yaşarken ölümü düşünmeyiz, korkmayız ölümden, çünkü er ya da geç gelecektir. Tüm bu imgelemlerin dışında sonsuz şeylerin varlığı ölümü anlamsız kılar, çünkü ölüm, birşeyin yokolması değil dönüşmesidir. "Varolandan gelen her varlık dönüşecektir". Ölüm, bu dönüşümün bir adımıdır.

"Her nefis ölümü tadıcıdır" (Al-i İmrân, 185; Enbiyâ, 35; Ankebût, 57)

"Ayetlerde 'Her nefis ölümü tadıcıdır" cümlesinden bir tatma fiilinin gercekleşecegini, bir deneyimin yaşanacagını, bir dönüşümün olacagını anlıyoruz. Yani ayetler ölümden bahsederken aslında ölümsüzlükten bahsediyor. Aksi halde şöyle ayetler olması gerekirdi; her nefis ölecek, her nefis yok olacak gibi...