Hıncal Uluç'un yazısına katılıyorum. Anadolu, adından da belli olduğu gibi Ana-Dolu olup, eskiden anaerkil toplumların bölgesi idi. Günümüzde dahi ailede en çok sözü geçen yaşlı anadır. Osmanlı padişahlık döneminde Valide Sultan en çok sözü geçen yönetici idi.

Size bu sitede "Yönetici Kutsal Kadınlar" başlıklı yazının bağlantısını altta sunuyorum:

http://www.sonsuz.us/?q=node/688

Perşembe Sohbetimize damgasını vuran sözcüklerdi Salah Özakın Bey’inkiler:
“Bu dünyayı kadınlar kurtaracak…”

Bir aydın erkek olarak “Acaba hemcinslerine karşı güvenini mi yitirdi?” diye kısa bir sorgulama geçti aklımdan. Sonra masanın çevresindeki beyleri gözlemledim. Hiç kimse tepki göstermedi.

Kadınlığın yaşamdaki tüm ağırlıklarını taşımış, deneyimli bir kadın olarak ‘gardımı’ alarak hemen şöyle düşündüm:

* “Gene zor işleri bize mi bırakıyorlar?”
* “Yoksa doğurganlık ve algılama yeteneklerimizin farkında olduklarından, bize çok mu güveniyorlar?”
* Bir üçüncü şık olarak, “Artık sadece insan olarak var olmayı kabullendiğimizden, içimizde kadın olarak yüzyıllardır birikmiş, adaletli ve koruyucu içgüdülerimizle dünyayı var etme hırsımızı mı gördüler?”

Her ne olursa olsun hepimiz tarafından kabul gören bir cümleydi… Elbette içimizdeki şeytan kadın-erkek dinlemiyor ama genlerimizde var olan organize etme, büyütme, koruma ve sorumluluk duygularımız artık verimli alanlarda büyük işler başarıyor… Bu da bilinen bir gerçek olarak karşımızda. Dünyada lider kadınlar artıyor. Hatta suikastla yok edilen kadın liderler bile oldu.

Kadının varlığında tatmin etme duygusu vardır. Yani doyurma içgüdüsü; sevgiyle, yemekle, aşkla, verici olmanın mücadelesini verir kadınlar. Aile içinde objektif bakarak bireylerin duygularını tartar, dişil olmanın avantajıyla. Kararını verir ve yönetmeye başlar. Hiç farkında olmadan bir şeylerin yolunda gittiğini anlamadan yaşarsınız. Ta ki sevgili yok olana kadar…

O yorgun savaşçı, emeğinin karşılığını görmediğinde döner arkasını gider, eğer farkındaysa… Yoksa şu meşhur “kadın dırdırı” söz konusu olur, söylediği her şey batar kişilere, aslında o sadece “Beni dinleyin” diyordur.
Anlamazsınız.

Evin ve yaşamın içindeki kadınlar bunları yaşamaktan yoruldular artık, hiç abartmıyorum. İtiraf edilmesi veya adının konulması biraz zor bir süreç te olsa, yalnız kadınlar ülkesi olmaya hızla gidiyoruz. Paylaşımsızlıklar ve bencillikler yoruyor dünyamızı.

Yaşamın içinde genç kız çığlıklarını duyuyoruz. Şarkı sözlerinde, edebiyatta ve yaşam tarzlarımızda gösteriyoruz birbirimizden haberimiz olmadan.
Sessizliğimiz artıyor kimi zamanlarda. Bu, acizlikten öte, lüzumsuz kavgaların yorgun savaşçıları olmamak içindir aslında. Biz kadınlar somut olayların arkasında duran ve gerçekten var olmanın peşinde direnerek mücadelelerimizi gerçekleştiriyoruz.

Karar verdiğimiz anda gücümüzü, ölüm pahasına hiç ödün vermeden mücadelenin tam orta yerinde doğru tavırlarla eğitimimizi, kültürümüzü, edebiyatımızı ve sevgimizi arttırarak gösteriyoruz.

Bizler, şartlar ne olursa olsun, gerektiğinde ailelerimizi terk edecek gücü benliklerimizde bulabiliyoruz. Çünkü ayakta durabilmek, genlerimizin bize verdiği o güçten geliyor.

Hayatı kavratan kadındır aslında; erkeklerin anası, karısı, bacısı, kızıdır ona yol açan... Erkek olmanın nankörce baskısı, bencilce algılanması ve yasaklarla sarmalanması da erkekliğin korkusudur yüzyıllardır bilinçaltlarında.

Ne onlarsız (kadınsız) kalınır ne de elden gitmesine izin verilir. Okumasın çorabımı yıkasın, donumu ütülesin, aşımı pişirsin sadece benim olsun tutkusu, antidemokratik bir yapı değil de nedir?

Oysa kadın sadıktır özünde. Sevmeden kaçmaz. Sevilmediği yerde durmaz. Varsa bir isyan, erkeğindendir.

Dünyayı kadınlar kurtaracaksa işte bu öz geçmiş (ki bu benim sözcüklerime sığmayacak kadar uzun bir süreçtir) onu iteleyen bir sorumluluk duygusuna itmiştir.

Kimimiz politikada, kimimiz sivil toplum örgütlerinde, kimimiz edebiyatta kimimiz evde, doğru işler yaparak bu kirlenmiş nesli temizleyeceğiz.
Bütün çıplaklığıyla hayatı göz önüne sereceğiz. Bacaklarımız veya göğüslerimiz gibi cinsel metalara sahip olmamızla değil, ruh çıplaklığımız özgüvenimiz ve sevgimizle yeni bir dünya yaratıp mutluluğu getireceğiz.

Evde hayatı paylaşan erkek çocuklar yetiştireceğiz. Yaşamda el ele eşlerimizle, sevgilimizle var olacağız. Acılarımızın bencilliklerle yaşanmasına izin vermeyeceğiz, paylaşacağız muhataplarıyla.

En çok da son zamanlarda kızlarını çok seven babalara saygı duyuyorum. O babalar ki kızlarına erkekleri öğretiyorlar. Eşlerinde bulamadıkları erdemleri onlarla analiz edip kendilerini yargılıyorlar. Hayatın öbür yüzünü gösteriyorlar. Onlara balık tutmayı öğretmeyi, yemeği öğretmeye yeğleyerekten.

Bir de anneler görüyorum oğullarıyla dost olan, kız arkadaşlarınla dost olan, kadınları onlara öğreten, incelikleri ve yaşamı taşımalarına destek olmayı kolaylaştıran paylaşmayı öğreten.
Bu kaynanalık olgusunun son demlerinde, ülkemizin geleceğinde bir umuttur. Erkeklerin elbirliğinde. Kavganın bittiği, paylaşımın ve saygının geldiği mutlu bir gelecek için. Evlerde bitecek kavgaların dünyaya yansımasındaki en büyük umuttur. Adı sevgi ve paylaşım olan.

Bu perşembe çok güzel bir söz geldi Salah Bey’den:
“Dünyayı kadınlar kurtaracak.”

Masanın etrafındaki kadınlar gülümsediler. Eteklerindeki taşları döküp irdelediler. Birbirlerimize ait zıt fikirleri konuştuk. Beylerle paylaştık. Aşk dedik, ana dedik, ülke dedik, Sivas dedik, savaş dedik, ilkellik dedik, çiçek dedik, doğa dedik, edebiyat dedik, Kemal Özer dedik, yemek dedik,hayat dedik.. Biz olmayı, insanlığı betimledik.

Hiç birimiz Masum değildik.

Hoş kalın.

NEVİN KALAFATOĞLU

ruhsalplatform- kadın olmak ( sevgili gumanji'den alıntı )

Ben de bir ekleme yapmak isterim konuyla ilgili olarak . Güneşi Görmek filminde bir replik vardır. İzleyenler hatırlar. Güneydoğu olayları ile ilgili olarak filimin kahramanı " bu savaşı bitirmeye ancak kadınların gücü yeter" der . Tamamen aynı fikirdeyim ;)