Ruhsal gelişimin, mistik müzik dinleyip, toplu, ruhsal enerji çalışmalarıyla olacağına inanmak gerçekten bilgisizlik. Çevremde sorunları yüzünden mutsuz olan bir çok insan,ya pisikologlarda yada reiki çalışmalarına başlamış. Gerçekten acı. Ne yazık ki dökme suyla değirmen dönmüyor. Yaşamın tam otasında hayatı yılmadan, herşeyiyle yaşıyorsan güçleniyorsun..Bence yaşayarak öğrenmek daha eğlenceli. Çünkü hayatın içinde merak ettiğiniz çözmeniz gereken bir çok şey var.Acılar da olabilir ama çözümsüz olan hiç bir şey yok. En iyi yol ve tek yol yaşayarak öğrenmek.

Teşekkür ederim rinda, bilinmesi gereken bir konu.

Yazıda ki deneyimle ilgili kısımlara katılmakla birlikte katılmadığım bir çok nokta var.

Bahsedilen bilgi beyinsel değil bedensel bir bilgidir. Yazar, bilgiyi beyinde tutmaya çalışmakta ve dünyanın bizim için yaratıldığını düşünme hatasında.

Venüs'ün yorumuna ise artı 2 olsa verirdim. Sadece 1 verebildim. :)

xenix

Edindiğin bilgiyle kendine, hayatına ve çevrene bakıp 'olan'ı algılayabiliyorsan, bu faydalı bilgidir. Farkındalığını arttırır ve başı boş sürüklenmekten kurtulup hayatının kontrolünü eline alırsın. Neyi neden yaşadığının bilincinde olursun. Hem kendi hayatına hem de tüm evrene olan etkilerinin farkında olursun. Bunun için kendimizi gözlemlemeyi öğrenmeliyiz. Hiç bir şeyi atlamadan, kendimize yalan söylemeden her yönümüzle gözlemlemek. O zaman zaten var olan kodları çözüp gerçekten kim olduğumuzu hatırlarız. Evet hatırlamak diyorum çünkü yeni öğrenilen hiç bişey yok. Sadece unuttuklarımız var. Her an hatırlıyoruz. Bakmasını bilirsek tabii.

Sevgiler..

Sanırım buradaki en önemli tespit bana göre "kendimize yalan söylemeden" kısmı. Başkalarını geçtim kendimize ne kadar dürüstüz acaba?

Devamı...

“Çünkü onun geçindirmek zorunda olduğu bir aile derdi yok ve zamanını bunlara harcayabilir, ama benim ödemem gereken faturalarım var, gitmek zorunda olduğum bir işim, baskıcı bir patronum…”

Geçtiğimiz ay düşündük ki; birçok şeyi biliyoruz.

Pekala neden o bilgileri hala hayatımızda göremiyoruz?

Düşündük ki her hal; bilgiyi içselleştirmedik!

Bilgi okyanuslarında yüzüp neden ıslanamıyoruz?

Duyduk ki Reiki çok güçlü bir enerjiymiş. Biraz araştırdık ve baktık ki; sıcak birşeyler akıyor, hoş bir his, sevgi pıtırcığı sohbetler... Anladık ki bu ki'yi yönlendirirsek ne şifalara nail olacağız!

Hatta rol modeller alıyoruz; "bak, falanca filanca neler neler yaşamış da maşallah şimdi sapasağlam..."

Eğitimler de aldık reiki için, inisiyasyonlar tamam, uygulamalar tamam. Pekala neden hala rahatsızlanıyoruz? Ya da mevcut rahatsızlığımızı neden gideremiyoruz?

"Çünkü onun şusu var"... Ya da "çünkü benim şuyum yok..." en sık verdiğimiz cevaplardan biri değil mi?

Mesela; "çünkü onun geçindirmek zorunda olduğu bir aile derdi yok ve zamanını bunlara harcayabilir, ama benim ödemem gereken faturalarım var, gitmek zorunda olduğum bir işim, baskıcı bir patronum,.."

İkinci bölümü dilediğimiz gibi doldurabiliriz, tıpkı birinci bölümde uyduracağımız bahaneler gibi…

Pekala, bu kadar ayrılık varsa durumlar arasında, zamanlar, statüler, bilimum diğer olgular arasında... Birlik bilinci ya da siz neyle tanımlıyorsanız o, nereye kayboldu?

Onun fatura stresi yokken benimki varsa...

Ben bundan anlarım ki içten içe onun da herkesten sır gibi sakladığı bir fatura stresi var... Ya da benim "var" dediğim bazı şeyler aslında bir illüzyon...

Gayet tabi; birlik düşüncesi de bir asparagastan ibaret olabilir.

O zaman yeni sorumuz; bu üç olasılıktan mutluluğuma hizmet edecek olan hangisi?

Bilgiler aldık ve onları "bu iyi" diyerek rafımıza kaldırdık ya da "bu bana uymaz", "bu yanlış" diye etiketleyerek kenara attık.

Ama artık bilgimizin bize hizmet etmesine ihtiyaç duyuyoruz. Bu sebeple onları sorgulamaya, irdelemeye, soruşturmaya başladık. Kendimize cevaplar aldık.

Pekala şu an mutlu muyuz?

Hayır? O zaman durumu nasıl mutluluğuma çevirebilirim?

Evet? O zaman daha fazla nasıl mutlu olabilirim?

Yoksa halimden memnun muyum? İnşallah bir gün o da olacak.

Ancak şu an hangi konuyu sorguluyorsak, ondan maksimum şekilde nasıl mutlu olabilirim?

Yoksa zihnimin "ben" diye başlayarak kurduğu cümleleri mi benimsedim ve insanları da "onlar" diye ayırıp kendi kasvetli şatomda yaşamayı mı seçiyorum?

Pekala, doğru ya da yanlış, ama zihin bana gerçekten ıraksatıcı bir oyun oynayabilir mi? Mümkünse neden böyle bir şey yapsın ki?

Yarın, bir gün yaparsa pekala, ben nasıl fark edebilirim?

Yoksa! Yoksa ya böyle bir durumdaysam ama farkında değilsem?

Bu soruların cevapları sadece bende saklı, sadece Ben’de... O sebeple biraz düşünmeliyim.

Düşünmeliyiz.

Mutlu günler.

Sıradan insanlar mutlu olmak için nedenler ararlar
Bilge insanlar sırdan şeylerle mutlu olurlar.

Bir gece vakti, içimde bir ses adımı google'da aramak istedi ve çıkan sitelere baktım...
Okunması, yorumlanması, hele hele eskiye dair yeni birşeyler denediğim ilk yazımın üzerine böyle konuşulması...
Onur duydum.
dipnot: xenix'in benim hakkımdaki tespiti doğrudur; dünyanın insanlık için yaratıldığına inanırım.
Tekrar teşekkürler herkese,
saygılar