Sevgiyi nasıl anlatabilirki insan düşünmeye güç yetiremiyorken onu? Hep bir yanı eksik kalıyorken tanımlama gayretlerinin.

Saçım sakalım birbirine geçmiş fikirlerin acımasız tufanında. Daha mı mutluyduk sanki bıyıklarımız terlemeden, kalınlaşmadan sesimiz?

İşte yine aynı ben, aynı hayallerim. Bir farklaki donup kalmışlar burnu akan, üşüyen o çocuğun yalın betonlardaki çıplak ayaklarında.

Kibrine kurban edilen insan, aklıyla birlikte herşeyini feda etmiş bu muzaffer komutana.

Sapsarı kesilmiş hayatı tutan avuçlarım, helallik bile istemeden bir başına gitmiş süt kokusu dünkü tenimden. Şimdilerdeyse pinekleyen ağır tütün tadı ağzımda.

Ama yine aynı ben, aynı hayallerim. Bir farklaki peşine düştüm büyürken tüm kaybettiklerimin.

k.senturk