“En kıymetli karanlık ürpertim, yalnızlığımdır.” Bu kasvetli acınası bir yol değil insan için , kendine ulaşmanın en gerçek izini içinde barındıran bir patika...

Pür sessizliğin içinde sadece zamansal olarak zihnimizi çalıştırabiliyoruz. Geçmişte gerçekleşen olaylar üzerinde bugünün değerlendirmelerini yapıyoruz. Zaman problemimiz tek yönlü işliyor : geçmişin tutsağı olarak yaşayan zihnimizin çırpınışları... Nicel anlardan bağımsız olarak zihnimizi zorlamak yalnızlığın gücünü , insan potansiyelimizi bize gösteriyor.

Yalnızlık bir yanılsama halinde gerçeği gösteriyor bize : aciz dünyamızın zavallı kurgusu... Oysa bu yanılsama ve acizlik ne yalnızlığın ne de dünyanın nesnel sorunu :

“Kimsesizdim , kördüm...
Dilim başkalarının sözlerini ben olarak fısıldamıştı sana...
Bilmiyordum , öğretilmemiş hiçbir şeyi
Korkularım tutsak etti beni.
Yemin olsun görmedim başka türlüsünü insan soyunda...

Gerçeğe ulaşmak maddi bir çözümleme değil ve yöntemleri bilinen dünyanın prensipleri ile işlemez. “Ortalama insana odaklı ekonomik yapılarımız , sosyal ve psikolojik açıdan ortalama insanı beslemeli ki kırılgan devinimi devam edebilsin.” Bu anlamda gerçeğe ulaşmak kitlesel bir aydınlanma ile mümkün olmayacaktır. Toplumlar bu noktada neden bahsedildiğini bile anlayamazlar.

“An ve an dillendirdiğiniz yaşantınız...
Ve onun kurgusunu nasıl yaptınız düşleriniz olmaksızın...”

Karamsarlığımız sürekli gördüğümüz bir düş , kendimizi alamıyoruz , kaçamıyoruz ve aslında o olmadan nasıl yaşanır bilemiyoruz. Kendi içinde büyüyen sıkıntı , bir kara delik... Devinimi tüm düşünce ufkumuzu kaplamış , öğrenilmiş buhranlarımızı nesilden nesle bu şekilde aktarıyoruz. Yeni bir şey yok görüldüğü üzere yaratımdan yana. Hepsi kendi karamsar zihin alanımızda daha oluşmadan sindirilmiş.

“ ...Sahnedeyim,
Bilmem bu kaçıncı oyun,
Bu kaçıncı perde...

Bağırıyorum son sahnede dönüp seyirciye:
Ben mi varım siz mi yoksunuz diye...
Kahkahaları cevabım oluyor her seferinde.”