"iyilik" , bu kelime bir çok şekilde yorumlanabilir.ancak senin yazında bahsettiğin durumu insan oluşturmaz, bu şekilde iyilik yapanlar için bu gayet doğaldır çünkü bu insanın değil tanrının isteğidir(tanrıya ibadet etmek gibi)
ayrıca "kendin için yapılan iyilik" iyilik olurmu? buda düşünülmesi gereken bir soru . hatta kendimize , iyilik yapmak , diye birşey olabilir mi?

bu konuya bir iki hafta önce burda da değinmiştik
http://www.sonsuz.us/?q=node/2208

İnsan "Yaratan"ıyla bütünleştiği zaman her şey "O" olur; işte o zaman ne cenneti, ne de cehennemi, ne kendisini, ne de bir başka şeyi düşünür. Sonra da Yunus Emre gibi şöyle der:

"Cennet cennet dedikleri,
Birkaç köşkle birkaç huri..
İsteyene Ver anları,
Bana seni gerek seni.."

Cehaletle deha arasındaki fark şudur: Dehanın sınırları vardır, cehaletinse hiçbir sınırı yoktur.

İki şeyin sonsuz olduğunu düşünürüm. Birincisi evren, ikincisi ise insan aptallığı. Aslında ilkinden o kadar da emin değilim.

xenix

Tek tanrılı dinlere inanmanın temeli genellikle tüccar mantığından geçer. "Ya varsa" zihniyeti ve işi garantiye alalım hesabı. Cennet - Cehennem pazarlığını kaldır yarısından çoğu inancından vaz geçecektir. Sonuçta kar-zarar yok diye düşünerek. Şimdiden zaten sevaplara da bonus hesabı bakıp cenneti garantileme adına epey kafa yoruluyor.

Zaten işin tuhaf yanı bu tüccar mantığını tartışmalarda da görürsünüz. Kendilerini ele verirler. Mesela ateistler için şöyle düşünürler. "Madem kar-zarar hesabınız yok, dilediğinizi yapabilirsiniz."

Bu aslında kendilerini ele verir. Söyledikleri cümle "Benim kar-zarar hesabım var kardeşim, gelsin cennet, gelsin huriler..." dir.

xenix

Sevgili Camael'e katılıyorum; zamana bırakıldığında, iyiliğin ve kötülüğün bir şekilde kişiye geri döndüğüne kesinlikle inanıyorum.
Sevgiyle