Sevgili Arkadaşımın bu güzel şiirini burada diğer arkadaşlarımla paylaşmak için dayanılmaz bir arzu duydum. Kendisine ne kadar çağrıda bulundumsa da, yoğun iş temposu yüzünden olsa gerek aramıza katılamadı.

Cam kırıkları üzerinde yaşadığı aşk tufanından sonra yeni yolculuklara saldırırsa insan, işte böyle bir gün bir yerde çırılçıplak kalır.

Çıplaklık bu yüzden güzel işte!

Dünyanın dört bir yanındaki çıplak eylemlerin temelinde de bu duyarlılık var.

Örtülerin ve giysilerin pislikleri örttüğü bir dünyada yaşasın çıplaklık diyorum bu yüzden.

''Hayretlendim, aldım uykumu ve rüyalarımı
Yoluma devam ettim.
İnançlı evlerinde kibirle ne kadar azaldıklarını
Ne kadar çoğalabildiklerini gördüm.
Tanrı gölgelerinin
Çelişkiyle silüetimi düşürdüm tapınaklarına
Sonunda , vazgeçtim
Gittim günahlarımı çıkardım, kentin aylaklarına
Geceydi ve gidilecek çok yer vardı bu hikayede''

Gidilecek çok şey var bu şiirde:)))

________________________________________
MeCbuR değiLdin gitmeye
Beni böyLe sersefiL etmeye
Mecbur değiLdin ayrıLığa
Yüreğimi parçaLamaya… Mecbur değiLdin…

‘Sen değiL miydin hep şöyLe diyen!’ diyerek başLamayacağım bu yazıma. Bu yazımda sözLerden bahsetmeyeceğim merak etme. NasıLsa hepsi senin için ağızdan çıkan önemsiz şeyLer, öyLe değiL mi?

AyrıLığı getiren saatLere Lanet okuyorum artık. Kadere isyansa isyan. Adını sen koy işte..

HayaLLerim vardı benim de.. SeninkiLer gibi, herkesinki gibi. Suya düşenLerden bahsetmiyorum. HaLa gökyüzünde gezenLeri söyLüyorum..

UmutLarım vardı benim de.. SeninkiLer gibi, herkesinki qibi. YitiriLenLerden bahsetmiyorum. HaLa içimde koşup oynayanLardan söz ediyorum..

Can kırıkLarım yüreğmi kanattı sen gittikten sonra. Hayat ikiye böLündü; ’senden önce, senden sonra…’

Dün bir arkadaşım sarıLdı boynuma. SeviLmeye bu kadar ihtiyacım oLduğunu o anda anLadım işte.
Ve bir şeyi daha anLadım; ‘Sen beni hiç sevmemişsin…’

Cana kıymak düşüncesi beynimi kemiriyor sokakLarda. Her geLen arabaya ceLLat gözüyLe baktın mı sen hiç? Veya her ağaçta kendini gördün mü boğuLmak üzereyken?

KoLay oLanının kaçmak oLduğunu öğretti annem bana. ÖnemLi ve zor oLanı ise yaşamakmış.. ‘Peki her gün öLüp öLüp diriLmek nedir anne?’ dedim. Sustu… İLk defa annem sustu…

‘Yeni bi başLangıç yap’ dedi eş dost. ‘BaşLadığımı bitiremedim ki’ dedim.. OnLar da sustu.

Hayatta susmuştu ya hani, dayanamadım artık ben de sustum. Ne soruyorum ne de cevap veriyorum. Sadece böyLe arada bir sessiz çığLıkLarımı kağıda döküyorum…