Teşekkürler bu güzel yazı için. Başlık çok dikkatimi çekti bir solukta okuyuverdim. Çünkü benim de böyle bir köpek hikayem vardı. Henüz yazıya dökülmemiş ama anısı da hiçbir zaman belleğimden sökülmemiş sökülmeyecek bir köpek hikayesi...

Onu düşünüyordum tam da bu aralar; yazsam, anlatsam nasıl olur? Bu yazınızla anladım, güzel olacak böyle bir anı paylaşımı.

Benim de unutamadığım bir anımdır bu. Siz de hikayenizi yazın bence. :)

Bu kadar etkilenip bu köpekten yola çıkarak harika bir yazı yazmışsınız. Üzülerek söylemeliyim ki, size ilham veren bu köpeğin karnı bu yazıyla doymuyor. Neden onun için bir şey yapmamayı seçtiniz? Merak ettim.İşin acı yanı biri onu görmüş ve hissetmiş fakat buna rağmen hiçbir şey yapmamış. Biz insanlar böyleyiz işte başkalarının acılarına duyarsızlığımız gün geçtikçe büyüyor. Sizi kırmak istemem ama, o kadınla sizin hiç farkınız kalmamış gibi. İkisi de aynı değilmi? Biriniz hiç görmemiş, diğeriniz ise görmüş ama hiçbirşey yapmamış.

Hiçbir şey yapmadım değil, yapamadım. Siz o anı yaşamadınız bilmiyorsunuz. O an büyülenmiş gibi bakıyordum ben o köpeğin bakışına. Yakınlarda ne bir market ne de bir büfe vardı. Eğer koşup gitsem birşeyler almaya geri döndüğümde onu bulamayacaktım. O an neler geçti aklımdan. Hem onun bakışından ayrılamıyordum, hem de bir yandan koşup gitsem bir markete hala burada olur mu diye düşünüyordum. Ben bunları düşünene kadar zaten köpek aldı başını gitti.

Nitekim benzer bir olay geldi başıma. Bir çocuk görmüştüm kış ayazında yalınayak, yazlık bir tshirt üstünde, kaldırımda oturuyor tir tir titriyordu. Üzerimde fazla para yoktu, o yüzden o çocuğu ümitlendirmemek için ona birşey söylemeden ona uygun bir kazak bir hırka birşey bulabilir miyim diye dükkanlara bakındım ve kalınca yünden örülmüş bir hırka buldum fiyatı da uygundu. Onu alıp çocugun oldugu yere döndügümde, onun orada olmadığını gördüm. Çevre sokaklara bakındım, aradım ama onu bulamadım. Elimde onun için alınmış hırka ile öyle kalakaldım. O hırkayı hala giyerim ve her giydiğimde o çocuğu hatırlarım.

Eleştirirken biraz haksızlık ediyorsunuz.

Buraya gelip an(c)ısını paylaşan birisi için yaptığınız bu eleştiri üzerine, size sayın medisis, bir kaç soru sormak geliyor içimden;

1- Sahi siz o yakındığınız duyarsızlaşma sürecinden hiç etkilenmiyor musunuz?

2- Siz yaşadığınız ortamı -semt, sehir, ülke, dünya- elinizden geldiğince gözlemleyip her, yardımınızın faydası olacağı durumu fark ediyor musunuz?

3- Sonra bunu fark edince gerçekten o anda işiniz, programınız her neyse bunu umursamayıp, boşverebilip, duruma müdahale edebiliyor musunuz?

4- Şimdi bu üç soruya kesinlikle evet diyebilir misiniz?

5- Yani bu konuda insanları eleştirebilecek kadar Hızır mısınız?

Sizi kırmak istemem ama insanların çok duyarsızlaştığı önermesi bu yazıdan çıkarılmaz. Zira ortada aşırı derecede bir duyarlılık söz konusu.

Sizi kırmak istemem ama sizin bu yorumunuzdan ben okumuş yazmış bir yere gelmiş ondan sonra ''insanlar çok cahil yaaa'', insanlar ''çok duyarsız yaaa'' gibi yakınmaları kendine huy edinmiş bir profil çıkarıyorum.

Bir tartışmada konu tartışılır aslında ve tartışmacıların kişiliği bundan ayrı tutulur. Ben buna çok dikkat ederim fakat sabah sabah mail adresime gelen bu yorumunuz, karşı tarafın kişiliğine dair bu yorumunuz, size aynı şekilde bir yaklaşımı caiz kılmaktadır.

RedSonja müstear adlı üyenin size hesap verir gibi açıklama yapmasını da yine bir duyarlılığın belirtisi olarak algılıyorum.

Ben kendimi söylediklerimden ayrı tutmuyorum. Bu eleştiri sadece sevgili Red Sonja için değil. Burada dikkat çekmek istediğim bir nokta var. Sadece, bende dahil olmak üzere duyarsızız. Yani görmekle görmemek arasında eğer birşey yapamıyorsanız bir fark olmadığını söylüyorum. Bu yazıyı okurken bana hissettirdikleri de bunlardı.Üzgünüm istediğiniz gibi algılayabilirsiniz. Benim kişisel görüşüm bu.

Ukalalığınızı taşa vurduğunuzun farkına varıp, bu söylediklerinizin kişisel görüşünüz, yani gayet tartışmaya açık, asla genel geçer olmayan bir şey olduğunu kabul ettiğiniz için teşekkür ederim. Bunu bir önceki yazınızda daha net belirtmeliydiniz. Sanki işte mesela tıp biliminin bin yıldır kabul ettiği bir yargıymış gibi değil de konun sizcesi olduğunun altını daha belirgin çizmeliydiniz ki yazının aktif katılımcılarını rencide etmesin.

Belki yine aynı muhtevayı ihtiva ederdi; fakat üslup açısından Yalçın Küçük’ün aşşağılayıcılığından ziyade İskender Pala’nın açıklayıcılığını hissettirebileceği için çok fark ederdi. Ben de ‘’kişiyle düşünceleri arasına girmeye çalışmak evla değildir’’ tutumumu burda sizin yorumunuz için de tutar ve geçerdim. Özellikle böyle duyarlılıkmış, duyarsızlıkmış gibi tamamen özneye bağlı bir konuda, yani tıp biliminin bin yıldır kabul ettiği herhangi bir yargıyı içeren tartışma yazısında değil bir anı yazısında…

Tamam şimdi oldu. Duyarsızlığınızı kabul etmeniz de sizin öz eleştiri yeteneğinizin bir belirtisidir. Burda da kendi adınıza konuşmanızı tercih ederdim.

Şimdi sizi davet ediyorum Us’umuzun sınırlarını zorlamak namına;

• RedSonja’nın bu anısında nasıl bir duyarsızlık semptomu buldunuz?
• Bu duyarsızlık sizin için tam olarak nasıl bir şeydir?
• Bu duyarsızlık kelimesini ortak iletişim aracımız olan TDK’nın tanımlarıyla mı kullanıyorsunuz yoksa başka bir şekilde mi?
• Bunun semptomları nedir?
• Gerçekten bir durumu fark edenle etmeyen arasında hiçbir fark yok mudur?
• Fark olması için şart mıdır farkındalığın akabinde eylem olması?

sorularını ve sizin de konuyla alakalı ekleyip yöneltebileceklerinizi tartışmaya. Ne dersiniz? Tamamsa buyrun başlayın.

Sevgili uzak ışıklar ben her türlü fikre ve eleştiriye (olumsuz ve hakaret tarzına varacak eleştirilere taraftar olmamakla beraber) saygı duyarım. Ukalayım, sizin ve herkesin olabildiği kadar :))) Diğer yazıma gelince o benim yazım değil, altında kime ait olduğu yazıyor. Ben sadece sizlerle paylaştım.

Benim için haklı olmak o kadar önemli değil. Siz haklısınız ve insanlar köpek gibi bakabilirler ama duyarsız olamazlar.:)))

Ben yazdıklarımda sorularınızın cevabını gayet net verdiğimi sanıyorum. Anlamadıysanız daha fazla söylenecek bir şey yok. Üstelik arkadaşımızdan da sorularımın cevabını aldım. Şu ana kadar ne burada ne de başka forumlarda kimseye saldırmadım, hakaret etmedim hatta olumsuz eleştiri dahi yapmadım. Bütün eski arkadaşlarım bilirler. Yorumumda yazının harika olduğunu belirttim ve sizi kırmak istemem, üzgünüm gibi kelimeler kullananarak sadece sorular sordum bu kadar tepki niye...
Usumun sınırlarını zorlayarak, burasının bir form olduğunu hatırlatır ve burada yazanların olumlu ve olumsuz eleştirilere açık olma cesaretini göstermeleri gerekir diyorum...
üzgünüm, bu konuda daha fazla tartışacak bir şey olduğu inancında da değilim.

Teşekkür ederim.

Çok hevesli değilim size birşeyler anlatmaya çalışmaya. Bunu kırmak için yeterli potansiyeli yazılarınızdaki anlam karmaşasından fışkırtıyorsunuz.

Ben de bu konuda tartışabilecek bir kişi olduğunuz inancında değilim. Baksanınıza haklı olma kaygınız bile yok demek ki haksızlığınıza itirazımız boşuna. İthamlarınızla itiraflarınızla sevincinizle üzntünüzle başlayan acaip cümleler...

Size güzel ve faydalı fikir-alış verişleri diliyorum us'unuzun duvarları içinde. Bu dileğimin gerçek olmasına çok ihtiyacınız var.

Rica ederim.

Size baksaydı ne yapacaktınız?

)kapa parantez

Bazı duygular yaşanır, anlatılmaz ama.. çok güzel ve etkileyici bulduğumu belirtmek isterim..

"Bir gün o onurlu köpek açlığa teslim olacak ve bir kaldırım kenarında ölecekti. Yanından geçenler, daha önce görmedikleri o köpeğin keskin kokusuna kayıtsız kalamayacaklardı ve.."
demişsin; ben tamamlayayım..

"o köpeğin keskin kokusuna kayıtsız kalamayacaklardı ve.. acımaklı bir ifadeyle, kafalarını o tarafa çevirerek bakmak zorunda kalacaklardı."
Köpek, sonunda kendine baktırmayı başarmanın huzuru içinde ebedi uykusuna devam edecekti.

İnsanoğlu, her konuda, iş işten geçtikten sonra sızlanmayı pek sever.

Köpek öldükten sonra huzura erecekti yani. Bir an korkmuştum hiç huzur bulamayacak diye, ne şanslı köpekmiş.

xenix

Bir sabah deniz kıyısında gezinirken, bir gencin yere eğilip bir şey aldığını ve sonra da denize attığını gördüm. Yanına yaklaşıp ne yaptığını sordum. Denize, denizyıldızı attığını söyledi. Deniz çekilmiş ve güneş yükseldiğinde hepsinin kuruyarak öleceğini söyledi. Ne fark eder ki dedim. Binlerce deniz yıldızı var sahilde. Bir tane daha attı ve "Bunun için fark etti" dedi.

İşte o an anladım. İnsanlar olaylar karşısında iki türlü davranır. Ya seyirci kalırlar, ya da eyleme geçip yaşama müdahâle ederler.