KAFESİN İÇİNDEN ÇIKMAK YETMEZ, KAFESİ DE KAFASININ İÇİNDEN ÇIKARMALI İNSAN!

Bazıları hayata öyle gelir ki, ya büyük bir insan olur, yada küçük bir hiç; ONLAR İÇİN HAYATIN ORTASI YOKTUR. YA EN BÜYÜK KAZANAN OLURLAR YA DA EN BÜYÜK KAYBEDEN.

En büyük yaratıcılar da en büyük yıkıcılar da bu yüreği yüklü insanlardan çıkar.

Kuşlar birlikte uçabilir ama herkes kendi kanatlarıyla kendini taşır!
İnsanların kanatlara bakış açıları farklı farklıdır. Bazıları başkalarının kanatları altına sığınarak yaşamayı sever, bazıları kendi kanatlarıyla uçmayı. Bazıları başkalarına kol kanat germeyi sever, bazıları başkalarının kanatlarını kırmayı.

Şimdi soruyorum;
Sınırlar olmasa; ne tür bir kanat sahibi olmayı isterdiniz?
Sınırlar olmasa; insanoğlu kafasının içinden kafesi çıkarabilir mi?
Sınırlar olmasa; dünyaya çok mu yakın olurduk?(Şimdi yabancıyız ya!)
Sınırlar olmasa; Euro/Dolar paritesi, varil petrol fiyatlarındaki dalgalanma...daha mı kulağa hoş gelir di?

statik,
ONLAR İÇİN HAYATIN ORTASI YOKTUR. YA EN BÜYÜK KAZANAN OLURLAR YA DA EN BÜYÜK KAYBEDEN.
demişsin. kafaların içindeki kafesleri ayakta tutan yapıtaşlarından birini böyle büyük harflerle yazmandan yola çıkarak ben de sana soruyorum:

kazanmanın da kaybetmenin de bir yanılsama olduğununun farkında mısın?

İnsanoğlu doğası gereği parçalayıcı, sınırlayıcı, yıkıcıdır belki. Anlam veremediği şeylere anlam yüklemek ya da halihazırda varolanları kendi adına daha anlaşılabilir kılmak için.

Fakat tekil insanın niteliği olabilecek bu mefhumların bir topluluk, gurup, ya da nesep bağlarıyla bağlı bulunan insanlar arasında yaygınlaşmaları, aynı zamanda kendilerine has öznitelikleri kaybedip form değiştirmeleri anlamına geliyor. Nihayetinde sözkonusu kişilerce paylaşılan çıkarlara, ihtiraslara hizmet etmeye başlıyorlar. Bu durum ise asli fonksiyonları olan anlaşılabilir bir hale getirme ve anlam yüklemeyi bir kenara bırakıyor, birtakım şeyler daha da anlaşılmaz bir hal alıyor.

"İdraksiz bir kalabalığın müşterek kabulünden daha ürkütücü, kötü, doğruluğa ve kanuna aykırı bir şey daha var mıdır?.. Tanrı, dünyayı düzenli bir şekilde yarattıktan sonra her şeyi tekrar karanlığa götürmek ve kaosa geri döndürmek istemediği müddetçe, kendisinin insanlara iletmek istediği mesajları yine insanlardan yükselen bir ses ( insanların müşterek kabulleri ) şeklinde bildirmeyecektir." Der John Locke, Tabiat Kanunu Üzerine Denemeler'de.
İnsanoğlu, nev-i şahsına münhasır olduğundan kafasındaki kafesleri çıkaramayacaktır. ( Herhangi bir şey hakkında yargıda bulunmanın ya da o şey hakkında düşünmenin bile hatırı sayılır bir sınırlandırmayı ortaya çıkardığı gerçeğinden hareket ederek bunu söylüyorum)

Üçüncü ve dördüncü sorularınıza gelince, sınırların olmadığı bir ortamda dünyaya çok mu yakın olurduk ve sınırlar olmasa euro-dolar paritesi, varil petrol fiyatlarındaki dalgalanma kulağa daha mı hoş gelirdi diye soruyorsunuz. Haklısınız, insanın bulunduğu her ortamda sınırların ve sınırlandırmaların olmaması kaçınılmazdır. Fakat bu sorulara somut yanıtlar verebilmem için müneccim bile olmam yetmez.

Aksi takdirde vereceğim yanıtlar kendi hayal dünyamın genişliği ölçüsünde sınırlayıcı olabilecektir.

İnsanoğlu, nev-i şahsına münhasır olduğundan kafasındaki kafesleri çıkaramayacaktır. ( Herhangi bir şey hakkında yargıda bulunmanın ya da o şey hakkında düşünmenin bile hatırı sayılır bir sınırlandırmayı ortaya çıkardığı gerçeğinden hareket ederek bunu söylüyorum)

Herhangi bir şey hakkında yargıda bulunmamayı ve herhangi bir şey hakkında düşünmemeyi ihtimal dışı saymayan insanlar var. o insanlar, kendi kendilerine konuşmayı bırakanların dünyayı sessizce bildiklerini ve insanoğlunun varlığından bile haberdar olmadığı algısal hünerlerinin ancak bu kesin sessizlik durumunda ortaya çıktığını anlatıyorlar. bizim düşünceler olmaksızın bilginin de olamayacağına dair inancımıza meydan okuyorlar. belkide onlar kafesleri çıkarabiliyorlardır. denemeden bilinemez. geçenlerde sokaklarda sessizce yürürken birden karşıma çıkan kocaman duvar yazısı şöyle diyordu:

tek yol içsel sessizlik...

"kazanmanın da kaybetmenin de bir yanılsama olduğununun farkında mısın?"
diye sormuşsun....
Yazdığım aslında bir bütün olarak ele alınmalı, ama ben yinede örneklerle yanıtlayayım.

Bakalım yanılsamamıymış;
Bazı kişiler hayata kendi kanatlarıyla uçmak zorunda kalacak şekilde gelmişlerdir. Onlar hayatta kalmak için başarmak ve kazanmak zorundadır.
Onlar için kendi kanatlarıyla uçmak bir seçim değil, mecburiyettir.

Siz henüz 1(bir) yaşındayken intihar eden bir babanız, hiç kimsesi ve geliri olmayan birde anneniz var, şimdi bu durumdayken, yaşamdaki başarı bir seçim mi? yoksa bir mecburiyet midir?
Kazanmak veya kaybetmek yanılsamamıdır? yoksa değilmidir?
Hayattan intikamını almak için, başarmak zorunda kalanlara bu sorunuzu yönelttiğinizde, size şöyle bir cevap gelecektir;
"Hayat seni bu yaptığına pişman ederim!!"

anladım, farkında değilmişsin. olabilir. hayatı yaptığına pişman etmek nasıl bir ruh hali? sana, babası 1 yaşındayken intihar etmemiş olanın, babası intihar etmişten daha iyi durumda olduğunu düşündürten ne, bence buna dikkatini ver...

yazılanların yarısını sürekli yanılsamayla okuduğun için, bu tür sorularla geliyorsun.
sordum ya, kafesi kafanın içinden çıkarabiliyormusun? sende buna dikkatini ver...

bana böyle sorularla gelmeyin diyen öğretmenimi hatırlattın.

yanlış anlaşıldıysa özürdilerim..
Sadece şunu söylemek istedim; cümleler arasından alıntı yapıldığında, konu yanlış mecraya taşınıyor.
""İntihar eden bir baba"" üstüne konuyu yaslarsak farklı fikirler doğar..
ancak ""intihar eden bir babanız, hiç kimsesi ve geliri olmayan birde anneniz var,"" cümlesindeki farklılık üstünden düşünülmesi gerekiri vurgulamak istedim.
Daha önceki sorunuz da, cümlenin tamamı olmayan, yarım bir açıklama üstüneydi.

ne demek.
cümlenin tamamını kullanınca da aynı şeyi söyleyebilirim. şöyle ki: babası 1 yaşındayken intihar etmemiş ve hali vakti yerinde bir ailesi olanın, babası intihar etmiş ve hiç kimsesi ve geliri olmayan bir de annesi olandan daha iyi durumda olduğunu düşündürten ne?

konuyla ilgili bilinen bir hikaye vardır:

ülkenin birinde çok güzel bir atı olan yaşlı bir adam yaşıyormuş.
birgün ülkenin kralı o yöreden geçerken yaşlı adamın atını görmüş ve çok beğenmiş.
bu atı satın almak istemiş ama yaşlı adam buna yanaşmamış.
bunun üzerine adama bir servet önermiş kral, ama gene de atı satmaya ikna edememiş.
köylüler yaşlı adamla alay etmişler, deli misin nasıl kabul etmezsin bu teklifi diye.
yaşlı adam, tek bildiğim teklifi kabul etmediğim, bunun iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyorum demiş.
derken bir süre sonra at ortadan kaybolmuş.
köylüler yaşlı adama, bak atın da gitti ne fena oldu, keşke satsaydın demişler.
yaşlı adam, tek bildiğim atın kaybolduğu, bunun iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyorum demiş.
bir kaç gün sonra at yanında bir çok güzel atlarla beraber dönmüş. bir anda adamın bir düzine güzel atı olmuş.
köylüler yaşlı adama, ne şanslı adamsın, bak bir sürü güzel atın oldu demişler.
yaşlı adam, tek bildiğim atın yanında birkaç atla döndüğü, bunun iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyorum demiş.
atları evcilleştirmek için uğraşan yaşlı adamın tek oğlu attan düşmüş ve bacaklarını kırmış. adama bu oğlu bakıyormuş.
köylüler, ne kötü talih demişler.
yaşlı adam, tek bildiğim ayaklarının kırıldığı, bunun iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyorum demiş.
o sıralarda ülke savaşa girmiş ve eli silah tutan bütün gençler askere alınmış, yaşlı adamın oğlu hariç...

Adam yorgun argın eve döndüğünde 5 yaşındaki çocuğunu kapının önünde beklerken buldu.

Çocuk babasına, "Baba bir saatte ne kadar para kazanıyorsun" diye sordu ...

Zaten yorgun gelen adam, "Bu senin işin değil" diye cevap verdi. Bunun üzerine çocuk "Babacım lütfen, bilmek istiyorum" diye üsteledi.

Adam "İllâ da bilmek istiyorsan 20 milyon" diye cevap verdi.

Bunun üzerine çocuk "Peki bana 10 milyon borç verir misin" d iye sordu.

Adam iyice sinirlenip, "Benim senin saçma oyuncaklarına veya benzeri şeylerine ayıracak param yok. Hadi, derhal odana git ve kapını kapat" dedi.

Çocuk sessizce odasına çıkıp kapıyı kapattı.

Adam sinirli sinirli "Bu çocuk nasıl böyle şeylere cesaret eder." diye düşündü.

Aradan bir saat geçtikten sonra adam biraz daha sakinleşti ve çocuğa parayı neden istediğini bile sormadığını düşündü, "Belki de gerçekten lazımdı..." Yukarı çocuğunun odasına çıktı ve kapıyı açtı... Yatağında olan çocuğa, "Uyuyor musun" diye sordu.

Çocuk "Hayır" diye cevap verdi... "Al bakalım, istediğin 10 milyon. Sana az önce sert davrandığım için üzgünüm. Ama uzun ve yorucu bir gün geçirdim" dedi...

Çocuk sevinçle haykırdı, "Tesekkürler babacığım..." Hemen yastığının altından diğer buruşuk paraları çıkardı.

Adamın suratına baktı ve yavaşça paraları saydı.

Bunu gören adam iyice sinirlenerek, "Paran olduğu halde neden benden para istiyorsun..? Benim, senin saçma çocuk oyunlarına ayıracak vaktim yok..." diye kızdı.

Çocuk "Param vardı ama yeterince yoktu" dedi ve yüzünde mahcup bir gülücükle paraları babasına uzattı; "İşte 20 milyon... Şimdi bir saatini alabilir miyim babacım..?"

Babalar, çocuklar için çok şey ifade eder...

kendimize o kadar döndük ki, dışarda bir dünya var olduğunu ve bizden ayrı olmadığını unuttuk gittik. Yazı çok güzel kenzen, kesinlikle yabancılaşma (-tırılma) halindeyiz.

)kapa parantez