“Sanırım..cümlelerine ihtiyacım var”

Dedi..

“O hiç söylenmemiş
Hiç adresini bulmamış
Hayalden gerçeğe dönememiş
Cümlelerine..”

Diye devam etti…
…

Deniz ne kadar güzel bu akşam diye düşündü..
ayakları bindiği vapurun yanlarında ki demirlere uzanmış,
ve bakışları çok uzaklara dalmışken..

Bu kez kendi de duydu sesini ...

Aynı cümle tekrarladı kendini ;

“Sanırım, cümlelerine ihtiyacım var”

Dedi.. fısıltı ile..

…

Küçükken okuduğum masal kitaplarım vardı,
herkes gibi…
Rengarenk kalemlerim
Çizdiğim resimlerim
Sevdiğim bebeğim
Özlediğim arkadaşlarım vardı..
Yine…herkes gibi..

Büyüdüğümdeyse,
duyduğum, ama inanmadığım sözlerim vardı
avuç içlerimde..
Çizemediğim resimler, aklımın köşesinde…

Yazıldıkça artan bir yalnızlık
Güldükçe artan bir mutluluk
Paylaştı aynı mekanı
Tüm zıtlığıyla sözlerimde…

Hayat “herkes gibi” yaşandı, belki...
Yaşanmayansa kaldı

“Masal “gibi

İçimde…