Anısı biz olalım bu sokakların
Öpüşmediğimiz tek saçak altı
Hiçbir otobüs durağı kalmasın
Biz yürüyelim kent güzelleşsin
Gürültüsüz sözcükler bulalım
Yeni sevinçlere benzeyen

Biz gelince bir yaÄŸmur baÅŸlar
Yüzün çizilir buğulanan camlara
Bir uzun karartma biter
Akasyalar köpürür birdenbire
Ve her avluda adınla anılan
Çiçekler sulanır aksam üstleri

Bir arkadaş evine uğrarız yol üstü
Bir fincan kahve içeriz, ısıtır bizi
Başını sessizce omzuma koyarsın
Gülüreyhan olur soluğun
Biz kalırız kuşlar dönüp gelir
Her balkonda bir menekÅŸe sesi

Belki yeniden güzelleştiririz
Adları değiştirilen parkları
Perdeleri hiç açılmayan evlerde
Işıklar yanar çocuk sesleri duyulur
Tanıdık sevinçlerle dolar yeniden
Kendi sesini kemiren alanlar

Anısı biz olalım bu sokakların
Ve hiç durmadan yağmur yağsın
Biz gürültüsüz sözcükler bulalım
Sarmaşık fısıldaşsın yine
Gidersek birlikte gideriz
Yeni sevinçler bulur hüzne benzeyen
Ahmet Telli

Gelişin bir bahar sabahı olsun
Bakir bir nisan rüzgarı gibi serin,
AteÅŸ deÄŸil, su deÄŸil, ecelse asla deÄŸil
Beni mahveden şey gözlerindir gözlerin.

Ümid etmediğim bir hayat sürüyorum şimdi
İsmini tahayyül etmediğin bir diyarda,
Yine öyle yalnızım dağlar misali
Gurbette senden uzaklarda.

Şimdi kış yakın kahredici kış yakın
Son Eylül ürpermelerle geçti içimden,
Yansam bir damla su verenim yok
Yıkılsam tutacak ellerimden

Saatte bin ölüp bir dirildiğim
Günlerde istemem geldiğini
Ciltler sayfalar dolusu bir roman gibi
GeliÅŸinde okursun kalbimi

Ama gelişin bir bahar sabahı olsun
En güzel şarkısına başlamadan hayat,
Dudağından düşmeyen o çılgın gülüşle gel
Tabiata garez, güzelliğe inat...

üç yıl öncesinin anısına .. Harika şiirlermiş.

Susmaktan yoruldum
Kuşlar ve şarkılar,
bu ÅŸehri terk edeli
Efkar demliyorum gözlerimde
yaşlarımı,
yanağıma varmadan öldürüyorum
Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi
Alnını yüreğime dayadığın güne bakıp
SENİ İÇİMDEN TERK EDİYORUM

Ne unutacak kadar nefret ettin
Ne hatırlayacak kadar sevdin
Yıkık bir duvar kadar bile
PiÅŸman deÄŸilsin biliyorum
Beni hep bulmamak için aradın
Yanıldığımdın
Yangınımdın
Yangındın

Hele şu "beni hep bulmamak için aradın " cümlesine bittim. Şiir dili.. ahh ahh!
Hiç bir şey onun yerini tutmuyor.
Şairini yazmamışlar gene .. tüh ;)

1.
TavÅŸan besleyen,
havuç da yetiştirmelidir.

2.
TavÅŸan besleyen,
evinde attığı her adıma da
dikkat etmelidir ——
tavşan, kendisine havuç verenin
ayaklarını tanır; zıplaya zıplaya,
geliverir...

3.
TavÅŸan besleyen,
evdeki bitkilerini de emniyete almalıdır —
hatta, kağıtlarını ve kitaplarını ve espadrillerini
ve halılarının püsküllerini ve yırtık blue-jean'lerinin
açıkta kalmış ipliklerini bile —— tavşan,
kemirebileceÄŸi herÅŸeyi kemirir.

4.
TavÅŸan besleyen,
pazardan, maydanozu beÅŸli demetlerle;
pancarları ve turpları, sapları;
kıvırcık ve marulları da, dış yaprakları
kesilip atılmadan almalıdır.

5.
TavÅŸan besleyen,
meyve ve sebzeleri —örneğin armutları
ve patatesleri— soyar ve ayıklarken,
olağan durumlarda olduğundan daha müsrif davranmayı da
öğrenmelidir —— tavşan besleyen için kendi yiyemeyeceği
ya da yemediği bitki kabukları, sapları, kökleri,
'çöp' değildir, artık...

6.
TavÅŸan besleyen,
evinin içindeki bütün geliş-gidişlerini,
gerçi hiçbir yargıda bulunmadan, izleyen;
ama, sürekli üzerinde tuttuğu gözüyle
çok temel bir talepte bulunan, bir canlı ile birlikte yaşamayı
—— onun varlık talebini
hesaba katmayı da, öğrenmelidir.

7.
TavÅŸan besleyen,
arada bir, iç çamaşırlarına dek
—pekâlâ : kokusuzca; ama, sıcak sıcak
ve yapış yapış...— ıslatılmayı da göze almalıdır ——
ya da, gecenin bir vakti, yatağında, koynunda,
kıpır kıpır bir canlı bulmayı...

8.
TavÅŸan besleyen,
ortalık fazlaca uzun bir süre hareketsiz kaldığında,
hemen şüphelenmelidir :
ya halıların püskülleri, ya balkondaki bitkiler,
ya da kurumaları için kitap yığınlarının üstüne,
gazete kağıtlarına serdiği kereviz yaprakları,
tehlikededir.

9.
TavÅŸan besleyen,
birlikte yaşadığı varlığın —canlının—, kendisini,
kendi hiç de ihtimal veremeyeceği —yakıştıramayacağı—
ölçüde iyi izleyebildiğini, hatta anlayabildiğini, giderek
tanıdığını ve bildiğini de hesaba katmalıdır
—bu böyleyse, bu bilginin nasıl birşey olduğunu
hiçbirzaman bilemeyeceğini bilse—;
bu, yalnızca kendi kurduğu birşeyse de; bunu da, pekâlâ,
bilse, bile...

10.
TavÅŸan besleyen,
bütün yakınlaşma çabalarının yanlış anlaşılmasına;
ama, her yakınlaşma çabasına karşılık hemen bir
yakınlaşma bulmaya da alışmalıdır ——
bunun, giderek, ne denli anlamsız olduğunu
anlasa da —— kendini hiç korkmadan ayaklarına
atan bir canlının bu korkusuzluğunun —güveninin...—
nereden kaynaklanabileceÄŸini de hesaba katarak...

11.
TavÅŸan besleyen,
daha önce ne yapmış olursa olsun,
en ufak bir yakınlaşma girişiminde
bulunduğunda, bütün geçmiş yapılanları unutup
—bağışlayıp(!)— yakınlaşacak
bir canlının sorumluluğunu üstlenmeye de hazır
olmalıdır —— bunun ne denli
anlamsız olduğunu bile bile...

12.
TavÅŸan besleyen,
kendisini sürekli anlamağa çalışan;
ama, hiçbirzaman anlayamayacak
—sürekli yakınlaşmağa çalışan; ama, hiçbirzaman
yakınlaşamayacak— bir varlığı anlamağa;
ona yakınlaşmağa, çalışmayı da öğrenmelidir ——
bile bile...

13.
TavÅŸan besleyen,
uzaktan ve sessizce kargışlanmaya da hazırlıklı olmalıdır
—— arada, gözlerinin içine —garip bir biçimde
anlayarak, bilerek— bakıldığını kurmaya da...

Oruç Aruoba
Uzak
Metis Yayınları

Güzeldi.. beğendim yabancı ;)

çaresi var mı dönüşümlerin
rüzgara kapılmış kaderlerin
gün ışığına yakalanmış gecesefalarının
güneşi gören buzdan otellerin
duygular sallanıyor
zamanın içinde kaynaşıyor
çalar bir sevdalı türkü
dinamik bir kuş dalından uçar
kıskanç gözler kapanır
duyu ötesi hayallere
bir yılan kabuğunu bırakıyor
tazeleniyor yeni vurgunlara