Ruh, ayrılırken o güzel sineden,

bütün erdemleriyle kendinde topladığı,
huzur vermişti gideceği yerine semanın.

Hiçbiri düşmanların öyle istekli değildi

belirmeye karanlık çehresiyle,
Ölüm, saldırısını bitirmeden…

Sona erince gözyaşı ve korku,

güzel yüze bakıyordu herkes dikkatle,
umutsuzluk kesinlik kazandığı için,

zorla söndürülen bir alev gibi değil,

kendi kendine tükenen bir alev gibi
huzurla gitti mutlu ruhu,

tatlı ve aydınlık bir ışık gibi

besini yavaÅŸ yavaÅŸ azalan,
koruyarak sonuna kadar tatlı halini.

Solgun değildi, ama daha aktı kardan

rüzgârsız güzel bir tepeye dökülen,
dinleniyor gibiydi yorgun birisi gibi.

Sanki tatlı bir uyku güzel gözlerinde,

ruhu bedeninden ayrılmış olduğu için,
"ölüm" dedikleri şey budalaların:

Güzel görünüyordu güzel yüzünde ölüm

Petrarca (1304_1375) İtalyan romantik şairlerdendir. Utku Şiirleri adlı kitabının bölümlerinin en ünlülerinden biri, şairin Laura'nın ölümünü anlattığı yukarıdaki dizelerdir (Ölümün Utkusu I, 151-172)
Dante’nin Beatrice’si gibi, Laura da ilahi aşkı temsil eden ideal kadındır. Şairin, ölümü bile bu kadına nasıl yakıştırdığına bakınca şairlik ve aşk üzerine düşündüm bu sabah, bir de erkekler üzerine.